Χειμώνας=Λύτρωση

Το παρόν ιστολόγιο κλείνει σήμερα ένα χρόνο ζωής κι εγώ αποφάσισα να αναφερθώ σε ένα από τα αγαπημένα μου θέματα , το χειμώνα.

Σπουδαστής στο Παρίσι , προκειμένου να επιβιώσω – τα χρήματα της υποτροφίας μου φτάνανε ίσα-ίσα για το νοίκι – έκανα πολλές δουλειές από αυτές που ονομάζονται χαριτωμένα ‘του ποδαριού’. Εκτός από δουλειές σχετικές με το αντικείμενο μου αλλά χωρίς σοβαρές επαγγελματικές προοπτικές – όπως να διδάσκω πιάνο σε διαμερισματικά πολιτιστικά κέντρα – πέρασα και από τελείως άσχετες δουλειές , π.χ. ασφαλιστής αλλά και μικροπωλητής . Σε μια από αυτές πουλούσα μικρά αχλαδόσχημα πνευστά μουσικά όργανα φτιαγμένα από πηλό , τις και οκαρίνες επονομαζόμενες που απαντώνται μεταξύ άλλων αρκετά στην παραδοσιακή μουσική της Λατινικής Αμερικής . Εως τότε η ονομασία μού ήταν γνωστή μόνο από τα σταυρόλεξα , σύντομα όμως ανακάλυψα οτι ήταν μια προσοδοφόρα εργασία αν και χωρίς άδεια , δηλαδή κατουσίαν παράνομη . Γι αυτόν τον λόγο είχα συχνότερα από οτι θα επιθυμούσα επαφές με τη γαλλική αστυνομία . Στημένος μπροστά στο κέντρο Πομπιντού , δίπλα μου οι συνάδελφοι που φτιάχναν χρωματιστά κοτσιδάκια στα μαλλιά , τις λεγόμενες tresses . Ημασταν πολύ φίλοι με κάποιους από αυτούς και προστάτευε ο ένας τον άλλο και ευτυχώς εκείνος που φυλούσε τσίλιες μας ειδοποιούσε όλους εγκαίρως ώστε να προσποιηθούμε τους αδιάφορους μαζεύοντας την πραμάτεια μας και σφυρίζοντας αδιάφορα μπροστά στους ενστόλους εν περιπολία.

Τις οκαρίνες αγόραζα χονδρική από τον κατασκευαστή τους , τον Αλμπέρτο από την Αργεντινή , ο οποίος είχε ειδικό φούρνο και τις έψηνε . Ο Αλμπέρτο ήταν ένας τριανταπεντάρης μελαχρινός με σκουρόχρωμο δέρμα , πάντα ήρεμος και γλυκός αλλά απόλυτα επαγγελματίας στη δουλειά του . Στο σπίτι του πηγαίναμε να παραλάβουμε το εμπόρευμα αλλά και τον βοηθούσαμε στο βάψιμο του πηλού με αντάλλαγμα μια καλύτερη τιμή στην παράδοση. Τον θαύμαζα –στα μάτια ενός 19χρονου ήταν ένα πρότυπο ώριμου και κατασταλαγμένου άντρα – και τον ρωτούσα συχνά διάφορα για τον εαυτό του , την Αργεντινή. Το μυστικό του ήταν πολύ απλό . Αγαπούσε την άνοιξη και το καλοκαίρι και έτσι φρόντιζε πάντα να είναι έξι μήνες το χρόνο στο Παρίσι την κατάλληλη εποχή και τους άλλους έξι μήνες γυρνούσε στην πατρίδα του για να ζήσει πάλι τον ίδιο κύκλο εδώ και δέκα χρόνια ήδη.

Τον Αλμπέρτο τον σκέφτομαι συχνά όπως και πολλούς γνωστούς και φίλους από εκείνα τα χρόνια . Ισως ήδη υπάρχει εκείνη η πατίνα του μύθου ή της υπερβολής , της εξιδανίκευσης που χαρακτηρίζει αναμνήσεις μιας περασμένης και τόσο μακρινής εποχής.

Στα χρόνια που ακολούθησαν κατάλαβα οτι όπως και εκείνος έχω συγκεκριμένες έντονες προτιμήσεις αλλά ρέπω προς το φθινόπωρο και το χειμώνα.

Το χειμώνα ζω κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Οι αγαπημένες μου ώρες και συχνά οι πλέον δημιουργικές είναι οι δύο ώρες πριν το ξημέρωμα . Το χειμώνα κανείς ξυπνά φυσιολογικά σε σύμπνοια με το ρολόι της φύσης – ας μη ξεχνούμε πόσο βλαβερή και κουραστική είναι η ύπαρξη της λεγόμενης θερινής ώρας.(Με χαρά περιμένω την κατάργησή της το 2015.) Ξυπνώντας κάποιος στις 5 , έχει μπροστά του δύο ολόκληρες ώρες πριν το ξημέρωμα.

Η πατρίδα μας φημίζεται για το κλίμα της και τη θάλασσά της . Ενώ οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε το ελληνικό καλοκαίρι σήμα κατατεθέν της χώρας μας , εντούτοις η ομορφιά της βρίσκεται στους ήπιους ή καλύτερα πιο ισορροπημένους χειμώνες με την εντυπωσιακή ηλιοφάνεια ακόμη και στην περίπτωση που κυριαρχεί ήλιος με δόντια. Είναι εκείνες οι στιγμές που κανείς φορά ένα πανωφόρι αλλά κάθεται στο πεζοδρόμιο χειμωνιάτικα για να απολαύσει το ρόφημά του , στιγμές τόσο γλυκές ,τόσο πολύτιμες .

Είναι επίσης εκείνες οι στιγμές που κανείς κοιτά το σκούρο χρώμα της θάλασσας με τους γλάρους αραιά και που να πετούν από πάνω της αναζητώντας τροφή. Είναι η υπόσχεση και η προσδοκία αναγέννησης που κρύβεται πίσω από τη ψυχή των γυμνωμένων δέντρων

Είναι το ρίγος που σε πιάνει όταν πέφτει ο ήλιος στο πρόσωπο ,χαιδεύοντάς σε και γεμίζοντας σε ελπίδα.

Είναι επίσης εκείνη η λατρεμένη σιωπή , το ησύχασμα της φύσης , η ερημιά των Κυριακάτικων πρωινών που σου επιτρέπουν να ακούσεις τον ήχο της καρδιάς σου , το αίμα που σφυροκοπά στις φλέβες , τη δημιουργική σκέψη που ξεχύνεται μέσα σου σε πείσμα των παγωμένων μελών , θυμίζοντάς σου κάθε στιγμή πως είσαι ζωντανός , πλέριος και έτοιμος να δημιουργήσεις.

Είναι οι στιγμές που παύει η τυραννία της άνευ λόγου εξωστρέφειας , της ανεπιθύμητης οικειότητας , της λογοκοπίας που επιχειρεί να συγκαλύψει την ύπαρξη του τεράστιου ψυχικού κενού και της πλήξης που διακατέχει τους περισσότερους συμπατριώτες μου.

Είναι η στιγμή που κάνεις χρήση της λεπτότητας και του γούστου,διακρίνεις τις λεπτές διαφορές , τις αποχρώσεις , τις φίνες γεύσεις , τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις ενάντια στο ρεύμα των πολλών που ζητά ποσότητα και βαφτίζει την αμετροέπεια και τη brutalité του πάθος.
Είναι η στιγμή της σιωπής , της κυριαρχίας της ουσίας και όχι των εντυπώσεων .Είναι οι στιγμές που επιλέγεις ποιούς και πότε θα συναντήσεις , που δε χρειάζεται να μιλήσεις αν δεν έχεις κάτι να πεις , που δε θέλεις να έχεις την τελευταία κουβέντα , που δε θέλεις να αποδείξεις σε κανέναν τίποτε .
Το καλοκαίρι είναι η στιγμή που ο μολυβένιος ήλιος παραλύει τα μέλη και τη δημιουργική βούληση . Ο ανθρωποκτόνος Αρης κυριαρχεί και ο Χάρος μαζεύει τη σοδειά του .Νέα παλικάρια από την Αθήνα , τη Σπάρτη , το Άργος , τη Θήβα , ασκούνται στην τέχνη του πολέμου . Να κουρσέψουν τις άλλες ελληνικές πόλεις θέλουν.Για εμάς τους υπολοίπους , ο υπέροχος αττικός χειμώνας μας περιμένει στην Αγορά , να φιλοσοφήσουμε , να δημιουργήσουμε. Αυτή είναι η Ελλάδα που αγάπησα .Ολες οι άλλες χώρες στον κόσμο γίνονται ανεκτές την άνοιξη , η δική μας το χειμώνα ...