Παιδότοπος

Στην κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης μομφής που κατέθεσε η αντιπολίτευση ενάντια στην κυβέρνηση, ακούστηκε κάποια στιγμή η έκφραση «παιδότοπος» προκειμένου να στηλιτεύσει την –όπως συνήθως- ανεύθυνη στάση συγκεκριμένου πολιτικού φορέα.

Η λέξη θα μπορούσε να αποδοθεί και ως «παιδική χαρά» και με τον όρο αυτό συχνά –τουλάχιστον εγώ το έχω ακούσει από τα παιδικά μου χρόνια στο περιβάλλον μου-εκφράζεται κάποιος προκειμένου να χαρακτηρίσει άλλον που έχει χάσει επαφή με την πραγματικότητα ή αντιδρά κατά τρόπο μη σοβαρό και αρμόζοντα στις περιστάσεις που επικρατούν στο περιβάλλον.

Η λέξη περιγράφει μάλλον πολύ γλαφυρά όχι μόνο τη στάση του συγκεκριμένου κόμματος , που κατά κανόνα πλειοδοτεί σε ανεύθυνη επίδειξη κακού χιούμορ και κατασκευάζει ατάκες «της πυρκαγιάς», αλλά και το σύνολο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας , όχι μόνο πολιτικής αλλά και κοινωνικής και πολιτισμικής.

Πράγματι , διαβάζοντας κανείς ελληνικές εφημερίδες , περιοδικά , ιστολόγια , ιστοτόπους , βλέποντας (όσο μου περιγράφει η Καίτη) τηλεόραση ή προσπαθώντας να κάνει κανείς μια συζήτηση γύρω του διαπιστώνει οτι η χώρα δεν μοιάζει όπως είπε παλαιός πολιτικός με απέραντο φρενοκομείο αλλά με μια απέραντη παιδική χαρά.

Κατά κάποιον τρόπο αυτό έχει παγιωθεί εδώ και αρκετά χρόνια αν και δεν το συνειδητοποιούν όλοι.Γιατί τί άλλο μπορεί να είναι η χρήση των υποκοριστικών των μικρών ονομάτων του πρωθυπουργού της χώρας και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν κάποιος απλός πολίτης αναφέρεται σε αυτούς;Είναι η επίγνωση του γεγονότος ότι ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης –εδώ υπάρχει πλέον θέση και για τον Αλέξη και τον Αλέκο αλλά και την Αλέκα , μόνο που αυτή παραείναι ξινή-είναι μόνιμοι πρωταγωνιστές στην παιδική χαρά που είναι η πολιτική ζωή του τόπου και τα φαιδρά παιχνίδια εξουσίας στα οποία συμμετέχουν υποκαθιστούν μάλλον τα τάνκς και τα αεροπλανάκια που ως πρίγκιπες των οικογενειών από τις οποίες κατάγονται δεν πρέπει να τα στερήθηκαν στην παιδική τους ηλικία , αλλά δεν κατάφεραν να ξεκόψουν από αυτά εγκαίρως.

Και αλήθεια δεν είναι παιδική χαρά η πολιτική ζωή του τόπου όταν ο ηγέτης των θλιβερών κυβερνώντων ερασιτεχνών βαφτίζει την κάθε προχειροδουλειά «μεταρρύθμιση» , ο αντίπαλός του ξεκινά κάθε τέσσερις μήνες «νέο ξεκίνημα» , ο Αλεξάκης μιλά για μια «χαρούμενη , όμορφη , πολύχρωμη αριστερή διακυβέρνηση»(ή μήπως κορδέλα ή καραμέλα από αυτές που αρέσουν στα παιδιά) , η γραμματέας του άλλου κόμματος μιλά για «αγώνες και αντίσταση» από ένα λαικό μέτωπο που στην ουσία απαρτίζεται από τους υπερήλικες οπαδούς του κόμματός της , ο βιολογικός θάνατός των οποίων κάνει τη δύναμη του κόμματος να φθίνει και ο νιόφερτος πέμπτος παίχτης της παιδικής χαράς περιμένει να πιάσει μια λέξη από τα λεγόμενα των άλλων για να πει μια εξυπνάδα από αυτές που πετά ανάμεσα στα ηθικολογικά φληναφήματα και τις λαικίστικες πομφόλυγες.

Στην παιδική χαρά συχνάζει επίσης η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων και ανθρώπων της ενημέρωσης , αφού μόνη τους έγνοια είναι να κατασκευάσουν με τη σειρά τους το λογοπαίγνιο της ημέρας ή να πουν την πιο έξυπνη ατάκα , δείγματα κατά τα άλλα μιας απύθμενης ανοησίας , κατά πάσα πιθανότητα αγιάτρευτης.

Αλλοι θαμώνες του παιδότοπου περιλαμβάνουν τις κάτωθι κατηγορίες:

1) Ολους εκείνους που μετατρέπουν διαγωνισμούς τραγουδιού ή ποδοσφαιρικούς αγώνες σε αποδείξεις εθνικής ή φυλετικής ανωτερότητας , δικαιολογώντας κατ’αυτόν τον τρόπο την άθλια ζωή και ύπαρξή τους στοιχιζόμενοι πίσω από φαιδρά συλλογικά οράματα.

2)Ολοι εκείνοι που στις συναλλαγές τους , στο δρόμο , στην καθημερινή ζωή χρησιμοποιούν την έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε».

3)Οι πρωθυπουργοί των καφενείων αλλά και όλοι οι όμοιοί τους που στηλιτεύουν τις πράξεις των δημοσίων προσώπων αλλά και καθενός σε τομέα ευθύνης , ενώ οι ίδιοι θα ήταν εντελώς ανίκανοι να πράξουν ο,τιδήποτε .

4)Ολοι όσοι κατηγορούν τη διαφθορά και το κομματικό κράτος αλλά συχνάζουν οικογενειακώς σε βουλευτικά γραφεία προκειμένου να τακτοποιηθούν με τη σειρά τους.

5)Ο κάθε αγράμματος που έχει πάρει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του.

Ο παραπάνω κατάλογος δε φιλοδοξεί να εξαντλήσει το θέμα. Είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μπορεί να προσθέσει και μια νέα κατηγορία.Σε όλους αυτούς πάντως μπορεί να προσθέσουμε και όλους όσους πορεύονται στον κοινωνικό βίο μέσα από την άρνηση και την αδυναμία παραγωγής θετικής , καταφατικής σκέψης.Ολοι ξέρουμε τί δεν πρέπει να γίνεται , αλλά κανείς δεν προτείνει τί πρέπει να γίνει.

Τελειώνοντας το σύντομο σημείωμά μου , μια και πλησιάζει η ώρα που πρέπει να φάω την κρεμούλα μου , κάνω μια θετική πρόταση.Προτείνω την αναβίωση του χορού του Ζαλόγγου μαζικά.Κατ’αυτόν τον τρόπο μπορεί να απαλλάξουμε τον πλανήτη από το βάρος της ύπαρξης ενός γερασμένου και κατά πάσα πιθανότητα ξοφλημένου λαού.Ούτως ή άλλως εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν παράγουμε τίποτα και για τους ξένους ούτε που υπάρχουμε –έχουν κολλήσει και εκείνοι στο ένδοξο παρελθόν μας.

Το συλλογικό απονενοημένο διάβημα είναι σίγουρο ότι θα τονώσει την οικονομική δραστηριότητα αφού θα παρέχουμε υψηλής ποιότητας τουριστικές υπηρεσίες στους επισκέπτες μας.Εστω και έτσι θα είναι μια θετική πράξη , μια πράξη δημιουργίας...