Χωρίς τίτλο

Δύο μήνες συμπληρώνονται σήμερα από τη δημοσίευση της τελευταίας ανάρτησης.Τα γεγονότα που έχουν μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο πολλά , αλλά ελάχιστα αυτά για τα οποία θα μπορούσα να γράψω.Ετσι, κι ενώ μένουν λίγες μέρες προτού αναχωρήσω για τη Νέα Υόρκη , θα ήθελα να σχολιάσω κατά τον γνωστό αιρετικό και μη κατευθυνόμενο τρόπο κάποια από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Το πιο πρόσφατο γεγονός έχει να κάνει με τις εκλογές στα Σκόπια.Οι παρατυπίες κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας απέδειξαν οτι ένα μεγάλο μέρος των Βαλκανίων βρίσκεται κυριολεκτικά «πίσω από τον ήλιο».Ας μη βιαστεί όμως να χαρεί ο Έλληνας αναγνώστης για το «κατάντημα» της δημοκρατίας στη γειτονική χώρα.Αν αναλογιστεί κανείς οτι πίσω από τα επεισόδια βρίσκονται συμφέροντα σχετιζόμενα με τον υπόκοσμο αλλά και τα πνευματικώς χαμηλότερα στρώματα της εκεί κοινωνίας , τότε μια σύγκριση με το «κατάντημα» της δημοκρατίας στα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα μοιάζει οχι απλά θεμιτή αλλά και σε βάρος του ελληνικού παραδείγματος.

Το επόμενο έχει να κάνει με το φαινόμενο Βγενόπουλου και συνοψίζει κατά θαυμαστό τρόπο την ψυχοπαθολογία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.Ενας επιτυχημένος και γι αυτό αξιοζήλευτος επιχειρηματίας ,συμπεριφέρεται αλαζονικά απέναντι στην εθνική αντιπροσωπεία.

Καταρχήν , το μόνο σίγουρο είναι οτι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού θα ήθελε να είναι Βγενόπουλοι, η ζήλεια μετατρέπεται όμως γρήγορα σε αυτό που οι Ελληνες γνωρίζουν αριστοτεχνικά – το φθόνο.Και απέναντι σε τέτοιες προσωπικότητες οι περισσότεροι ψοφοδεώς συνασπίζονται κατηγορώντας και επιχειρώντας να απαξιώσουν παντελώς το έργο και τα επιτεύγματα του υπό αποκαθήλωση προσώπου.Ετσι μέχρι και από εκπροσώπους της (εξωπραγματικής) κοινοβουλευτικής αριστεράς ακούστηκε οτι ο Βγενόπουλος είναι κερδοσκόπος και οτι ο σκοπός του είναι να κερδίσει μέσα από επιτυχημένες μεταπωλήσεις και όχι επενδύοντας μακροπρόθεσμα.

Κατά πάσα πιθανότητα κανείς δεν αναλογίστηκε οτι ο κάθε επιχειρηματίας έχει σκοπό να κερδίσει .Ακόμη και στην περίπτωση που μία εταιρεία δείξει οτι έχει αυξημένη κοινωνική ευθύνη , αυτό δεν γίνεται λόγω μιας ηθικής που επιδοκιμάζει μια τέτοια συμπεριφορά , αλλά στην προσπάθεια να γίνει αποτελεσματικότερη η αποδοχή και η διάθεση των προιόντων της .Η γραφικότητα της εγχώριας αριστεράς έχει χτυπήσει κόκκινο και η ομοιότητα με χριστιανικού τύπου αφελή ηθική είναι σίγουρα παραπάνω από συμπτωματική.Αν δε μπορούμε να γίνουμε Βγενόπουλοι , τότε καλύτερα να ζητούμε αυξήσεις 3 ή 4 % ή να καλλιεργούμε λαχανικά χωρίς να ενοχλούμε κανέναν.

Την πάσα που του έκαναν την αξιοποίησε ο Βγενόπουλος μια χαρά.Εγώ δουλεύω 14 ώρες τα τελευταία 35 χρόνια και έκανα αυτά , απαντά.Αν δεν σας αρέσουν τέτοιοι τύποι στην Ελλάδα να μας το πείτε.Με τέτοια επικοινωνιακά προσόντα , ο εν λόγω επιχειρηματίας κατεβάζει 3% την τιμή του γάλακτος και είναι σίγουρα ο επόμενος λαικός ήρωας , με το αζημίωτο φυσικά.

Και φυσικά το πιο αστείο μέρος της παράστασης ήταν που οι εθνικοί αντιπρόσωποι που τον κατηγορούσαν κατάπιαν τη γλώσσα τους μπροστά του , αποδεικνύοντας οτι η χώρα κυβερνάται από μια καταπώς φαίνεται βαθιά παρασιτική κάστα η οποία γιγαντώθηκε με την ανοχή αν όχι και την επιδοκιμασία της κοινωνίας.Ευτυχώς που υπάρχουν Βγενόπουλοι για να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους και είτε μας αρέσει ή όχι αυτοί δεν έχουν ανάγκη την αποδοχή και τη βοήθεια των πολιτικών για να προχωρήσουν , είναι δύναμη και αξία από μόνοι τους και δεν απασχολούνται με υποδεέστερες συναναστροφές.

Μπορεί ο καθένας να έχει αντίλογο σε αυτά , αλλά πάντως τα όρια μεταξύ αγοράς και πολιτικής πρέπει να είναι διακριτά.Αυτό που ενοχλεί την πολιτική τάξη είναι που ο Βγενόπουλος δεν πήρε τη συγκατάθεσή της για να πετύχει , δεν πήρε δημόσια έργα και δεν παρακάλεσε υπουργούς .Απλά , κυνικά και αδίστακτα χρησιμοποίησε το χρήμα και τις ισχυρές συμμαχίες του για να παρακάμψει όλους τους μικρομεσάζοντες της εγχώριας πολιτικής και να πετύχει το στόχο του.Και επειδή είναι πολύ ευφυής , πλασάρει τώρα και το μύθο ότι δεν τον θέλει το σύστημα και οτι τον πολεμούν συμφέροντα γνωρίζοντας οτι παρόμοια ρητορική συγκινεί τους Γραικούς χαχόλους .Σε λίγο μέσα και από το ποδοσφαιρικό σωματείο θα ασκεί πολιτική κατά τέτοιο τρόπο που δε θα τολμήσει κανένας εκπρόσωπος της πολιτικής τάξης να υπαινιχθεί έστω και το παραμικρό.

Πριν από λίγες μέρες , έτυχε να δω σε γερμανικό διαδικτυακό ενημερωτικό κανάλι ένα ρεπορτάζ που αφορά στον επαναπατρισμό των Ρώσων μεταναστών και τα κίνητρα που το κράτος τους δίνει για αυτό το σκοπό.Είναι εντυπωσιακά τα μέτρα και εκκινούν από την απλή διαπίστωση οτι ο μεγαλύτερος πλούτος ενός κράτους είναι το έμψυχο δυναμικό του.Είδα τα σχέδια των χωριών που ετοιμάζονται να χτιστούν για να υποδεχθούν τους χιλιάδες αναμενόμενους παλιννοστούντες.Μια σύγκριση με την εγχώρια πολιτική και την αντιμετώπιση παρόμοιων ζητημάτων είναι απόλυτα απογοητευτική.Χιλιάδες είναι οι εξειδικευμένοι Ελληνες επιστήμονες και καλλιτέχνες που εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια δραπετεύοντας από την ανυπαρξία ευκαιριών , κατανόησης αλλά και φροντίδας από την πολιτεία.Αν αυτό συνδυαστεί με το τρομακτικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών , τότε το συμπέρασμα είναι οτι η χώρα αιμορραγεί σε υλικούς και ανθρώπινους πόρους και όχι απλά δε γίνεται κάτι για αυτό αλλά ούτε καν μια αναφορά , μια διαπίστωση.Φυσικά δεν περιμένω οτι κάτι ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ , αλλά το τονίζω για την τιμή των όπλων.Ετσι και αλλιώς οι Ρώσοι αλλά και οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι έχουν άλλες υποδομές , πιο εκπαιδευμένο έμψυχο δυναμικό και πιο ανοιχτό μυαλό για αυτό και η ανάπτυξή τους καλπάζει.

Τέλος μια λέξη για την ακρίβεια που κατά τους επιφυλλιδογράφους του λαικού –και όχι μόνο –τύπου αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.Θα παραμείνω μόνο στα θετικά που μπορεί να προκύψουν από μια τέτοια κατάσταση.Για τα υπόλοιπα άλλοι πιο ενημερωμένοι και εγκυρότεροι αναλυτές μπορούν να γράψουν.Ισως είναι ευκαιρία να συμπεριφερθούμε πιο ορθολογικά και να ιεραρχήσουμε καλύτερα τις ανάγκες μας, θα έλεγα να ορίσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες.Ούτως ή άλλως η οικονομική επιστήμη βασίζεται σε ορθολογικά μοντέλα(δεν έλαβε υπόψη της την ελληνική ιδιαιτερότητα δυστυχώς).Ετσι ο καθένας μας θα μάθει να ζει και με λιγότερα-αυτό είναι πάντα κάτι που θαύμαζα στους Ευρωπαίους.Από την άλλη ίσως είναι ευκαιρία να καταλάβουμε πόσο σημαντικό κενό προκύπτει από την απουσία οργανωμένου καταναλωτικού κινήματος και να δράσουμε στην κατεύθυνση δημιουργίας αυτού.Η υπάρχουσα κατάσταση βολεύει μόνο λίγους.Βέβαια από την άλλη ξέρω οτι όλοι μας όσοι παρέχουμε υπηρεσίες ή παράγουμε προιόντα μπαίνουμε στον πειρασμό να γίνουμε κομμάτι της ανατιμητικής κερδοσκοπίας για να βγάλουμε τα σπασμένα και αυτή η νοοτροπία δύσκολα αλλάζει.Ισως όμως αν η οικονομική κρίση βαθύνει αυτό να αλλάξει , όχι φυσικά για τη γενιά που έρχεται –τη γενιά «της Ιφιγένειας» προορισμένης να θυσιαστεί – αλλά για τη γενιά των ανιψιών μου (3 και 4 ετών σήμερα) τα πράγματα θα είναι σίγουρα καλύτερα.

Κατά τα άλλα προβλέπω οτι το πολιτικό σκηνικό θα παραμείνει αναλλοίωτο και στις επόμενες εκλογές .Μέχρι το 2015 οι σημερινοί κυβερνώντες είναι σίγουρο οτι θα έχουν αφήσει ελάχιστα πράγματα όρθια , οπότε ας πρόσεχαν αυτοί που τους επέλεξαν.Τότε θα είμαι ήδη 44 και εύχομαι να έρχομαι μόνο για διακοπές το καλοκαίρι .Καλή δύναμη...