Ευτυχώς ηττηθήκαμε

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα είναι η εν πολλοίς αναμενόμενη ήττα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.Εχω στο παρελθόν αναφερθεί στην Εθνική ομάδα με όχι ιδιαίτερα κολακευτικό τρόπο.Αν το ξανακάνω τώρα,είναι γιατί το γεγονός βοηθά να αντληθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Σε οτι αφορά στο γεγονός καθεαυτό , χάρηκα που ηττήθηκε η ομάδα και κέρδισε το ποδόσφαιρο και το θέαμα.Εχω συνδέσει το ποδόσφαιρο με πολλές έννοιες όπως νιάτα,δύναμη,θέληση ,στρατηγική, συγκίνηση,συναδέλφωση, Ευρώπη των πατρίδων αλλά και θέαμα , ανταγωνισμός , παιχνίδι , τύχη.Με άλλα λόγια το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι όπου οι προπονητές σχεδιάζουν , οι παίκτες μάχονται , χιλιάδες φίλαθλοι στο γήπεδο παρακολουθούν και χαίρονται το θέαμα και εκατομμύρια άλλοι μέσα από τις οθόνες τους χαίρονται ή λυπούνται και όταν τελειώνει το παιχνίδι όλοι είναι πάλι φίλοι.

Χαρά και θέαμα λοιπόν και όχι νεύρα εξαιτίας της έλλειψης θεάματος και οίκτος για τους δυστυχείς φιλάθλους μέσα στο γήπεδο που το παιχνίδι της Εθνικής ομάδας προκάλεσε.Ως θέαμα ήταν μάλλον οδυνηρό να βλέπεις τρείς παίκτες κάτω από τη γραμμή του κέντρου να εναλλάσσουν μπαλιές για ένα δίλεπτο στα πλαίσια ενός καταστροφικού τακτικισμού.Αλλά και τα σχόλια των παρουσιαστών όπως και η κάλυψη από τον τύπο και τα μέσα τόσο πριν όσο και μετά τον αγώνα προκαλούν τον οίκτο αφού δείχνουν οτι όλοι είναι εκτός επαφής με την πραγματικότητα.

Τώρα μπορεί κανείς να κάνει μια αποτίμηση των όσων έγιναν τα περασμένα χρόνια μετά τη νίκη του 2004.Το τυχαίο –όχι και τόσο πιστεύω-γεγονός της κατάκτησης του Ευρωπαικού δεν ακολουθήθηκε από μια σοβαρή επένδυση στον αθλητισμό και ανύψωση του επιπέδου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αλλά και των ομαδικών αθλημάτων γενικότερα.Επιπλέον όλες οι ευρωπαικές ομάδες μάθαν καλά το μάθημά τους πώς να αντιμετωπίζουν δηλαδή έναν καταστροφικό αντίπαλο που στόχο έχει όχι την επικράτησή του αλλά την μη επικράτησή του άλλου.Ετσι η εθνική ομάδα είναι ένας παροπλισμένος ,γραφικός πλέον αντίπαλος για τις υπόλοιπες ομάδες από τον οποίο γρήγορα όπως φαίνεται θα απαλλαγούν.

Τι έγινε λοιπόν το 2004;Πως αυτή η ομάδα κέρδισε και γιατί;

Οταν έγινε εκείνο το Πανευρωπαικό καμμία νομίζω ομάδα δεν μπορούσε να φανταστεί οτι θα υπήρχε αντίπαλος που θα έκανε σήμα του την ισοπέδωση του παιχνιδιού και θα είχε και το θράσος να πλασάρει το κατενάτσιο σαν ευφυή και στοχευμένη τακτική.Ολες οι ομάδες και οι παίκτες ακριβώς επειδή διαπνέονται από επαγγελματισμό και σοβαρότητα θεώρησαν οτι σκοπός τους ήταν να κάνουν ό,τι καλύτερο περνά από το χέρι τους μέσα στο γήπεδο και να παλέψουν σκληρά.Είναι μέσα στην άγραφη δεοντολογία του αθλητή η αφοσίωση στην προσπάθεια και την επίτευξη ενός καλύτερου θεάματος.Και αυτό εν πολλοίς είναι ένα από τα διδάγματα του ελληνορωμαικού πολιτισμού , της ραχοκοκκαλιάς του Δυτικού κόσμου.Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα.Ετσι λοιπόν βρεθήκαν όλοι απροετοίμαστοι μπροστά σε μια ομάδα που αμφισβήτησε την ουσία και το πνεύμα του παιχνιδιού , κάνοντας το Μακιαβέλι εμπνευστή μιας συνειδητά ανέμπνευστης εμφάνισης.Και ακριβώς αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού ήταν καθοριστικό (μαζί με αρκετή τύχη) για την τροπή που πήραν τα πράγματα.

Εχει γραφτεί κατά καιρούς οτι ο Γερμανός εμφύσησε το οργανωτικό πνεύμα των Τευτόνων στο εθνικό συγκρότημα.Αυτό νομίζω είναι μια εντελώς λανθασμένη διατύπωση.Ο Γερμανός κατάλαβε γρήγορα τί μπορούσαν να κάνουν οι Ελληνες πολύ καλά .Να πριονίζουν την καρέκλα του διπλανού τους .Και έτσι αφού δεν έχουν τα προσόντα να γίνουν πρωταθλητές και ούτε τα κότσια να το πολεμήσουν, κάνουν πολύ καλά ό,τι και η αλεπού για όσα δεν φτάνει.Απαξιώνουν τα επιτεύγματα όσων δεν μπορούν ούτε με το μικρό δαχτυλάκι τους να συγκριθούν.Από εκεί πηγάζει και η ομφαλοσκόπηση , οι θεωρίες συνομωσίας λες και δεν είχε κανείς άλλη δουλειά να κάνει στη ζωή του από το να ασχολείται με τους Ελληνες.

Πριν από δέκα χρόνια έκανα ένα ρεσιτάλ συνοδεύοντας την Καίτη στο τραγούδι στην ιδιαίτερη πατρίδα μου .Ηταν η μοναδική φορά που δραστηριοποιήθηκα εκεί επαγγελματικά μετά από τη φυγή μου (κοντεύουν ήδη 19 χρόνια).Δεν έχω αυταπάτες , δεν περίμενα οτι θα γεμίσει η αίθουσα .Απλά πίστευα οτι κάποιοι θα έρχονταν.Είχα μια πολύ καλή φίλη με την οποία έκανα παρέα τα τελευταία χρόνια στο σχολείο.Ηταν μεγαλύτερη και συμμαθήτρια μου στο πιάνο.Μάλιστα ήταν το πρώτο δίπλωμα της δασκάλας μου και εγώ το δεύτερο.Πίστευα οτι μετά από τόσον καιρό θα χαιρόταν να έρθει να με δει.Γελάστηκα.Μετά από λίγες μέρες μέσω κοινών γνωστών έμαθα οτι η παλιά μου φίλη είπε οτι δε θα ερχόταν ποτέ να ακούσει άλλον πιανίστα.Η στάση της με πλήγωσε γιατί ήμουν μάλλον σε τρυφερή ηλικία αλλά συνάμα με προβλημάτισε.Και ήδη έχω καταλάβει πολλά.

Η εθνική στρατηγική σχετίζεται με τη θεωρία της ελάσσονος προσπάθειας.Και επειδή στον πραγματικό κόσμο «δε ρισκάρεις , δεν κερδίζεις» όπως σοφότατα λέει αμερικανικό ρητό , οι Έλληνες συνήθως δεν κερδίζουν .Τότε καταφύγιο σε αυτήν την περίπτωση είναι η απαξίωση του άλλου και η καταστροφή των δημιουργικών προσπαθειών του.Κάποιες φορές ελάχιστες η στρατηγική αυτή μπορεί να πετύχει.Σε περίπτωση δε που αποτύχει , η καταφυγή συνίσταται στον στρουθοκαμηλισμό.Δε βλέπω κάποιον , δεν τον ακούω , κάνω σαν να μην υπάρχει επειδή πιστεύω οτι με αυτόν τον τρόπο θα εξαφανιστεί στ’αλήθεια και δεν θα υπάρξει.

Ευτυχώς ο πραγματικός κόσμος είναι δυνατός και προχωρά μπροστά χωρίς να πλήττεται στα σοβαρά από τις προσπάθειες κάποιων βλαχαδερών να σταματήσουν την εξέλιξη.Και όταν δε μπορούμε να καταφύγουμε στον στρουθοκαμηλισμό μας γιατί δεν μας παίρνει , τότε ερχόμαστε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο που σχετίζεται με το μόχθο , την προσπάθεια , τους στόχους , την επιμονή , το κουράγιο , την επιβράβευση , το θάρρος.Και αυτή η επαφή καταλήγει πάντοτε στην ήττα.Γιατί η οπισθοδρομική Ελλάδα του φόβου,του σκοταδισμού , της βλαχομαγκιάς , της Γιουροβίζιον , των παχύσαρκων , των αγενών οδηγών ,των μίζερων υπαλλήλων , των οξυζεναρισμένων ξανθιών , της αρλουμπολαγνείας ,των τηλεοπτικών σκουπιδιών , των απολιθωμένων αριστερών και αυριανών εργατοπατέρων , η Ελλάδα του Ανθιμου , του Αυτιά , του Ζαχόπουλου , της Παπαρήγα , η Ελλάδα των κυβερνώντων ερασιτεχνών , η Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή είναι καταδικασμένη ευτυχώς να ηττάται στον πραγματικό κόσμο στο διηνεκές .

Ευτυχώς γιατί ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα από την Ανατολή και όχι από τη Δύση , ευτυχώς γιατί ο κόσμος μου διαπερνάται από αξίες και ιδανικά και όχι από τη θεσμισμένη εγχώρια μετριότητα.Ευτυχώς γιατί είμαι Ελληνας και όχι Γραικύλος , ευτυχώς γιατί είμαι ελεύθερος και δε μετέρχομαι τις τακτικές των ειλώτων.

Δυστυχώς γιατί η εξέλιξη είναι πολύ αργή .Αν ανοίξει η κοινωνία και εκτεθεί στα σοβαρά στην πληροφορία από τον πραγματικό κόσμο , τότε δε θα προλαβαίνουμε να μετράμε τις σφαλιάρες.

Ευτυχώς ηττηθήκαμε , δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό κάθε ημέρα ...