Πρότυπα ζωής

Θα ήθελα πολύ να μην πιστέψω όλα αυτά που διαβάζω στις εφημερίδες καθημερινά για τον τόπο μας. Εδώ και χρόνια έχει αρχίσει η παρακμή αλλά η κατάσταση βαίνει γοργώς επιδεινούμενη τον τελευταίο καιρό και ίσως η ευθύνη για αυτό να έχει ονοματεπώνυμο.
Παρόλα αυτά η απόδοση των ευθυνών μάλλον σταμάτησε να έχει σημασία , για μένα προσωπικά δε είναι απολύτως αδιάφορη.Σημασία έχει να βγούμε από την στενωπό , κάτι που δυστυχώς δε φαντάζει ως εφικτή προοπτική με τα σημερινά δεδομένα.
Σε αυτές τις συνθήκες η κοινή γνώμη μοιάζει απολύτως αποπροσανατολισμένη.Χωρίς πληροφόρηση ,χωρίς σκέψη απαντά σε όλες τις ερωτήσεις και τις δημοσκοπήσεις με έναν τρόπο ανώριμο που παραπέμπει σε τρικυμισμένη εφηβεία και είναι σίγουρο ότι ακόμη και αν υπήρχαν λύσεις βιώσιμες και εφικτές μπροστά της θα ήταν η τελευταία που θα μπορούσε να τις δει.
Ετσι λοιπόν η κατάσταση αρχίζει και μου θυμίζει τη Βουλγαρία όπου οι άνθρωποι εγκατέλειπαν όπως-όπως τη χώρα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της να μειωθεί δραματικά κατά 2,5 εκατ.Οι Βούλγαροι όμως εργάστηκαν σκληρά(μέχρι και εδώ στην ΝΥ συνάντησα Βούλγαρους εμιγκρέδες) και δεν είναι πλέον λίγοι αυτοί που παίρνουν το δρόμο της επιστροφής έχοντας φυσικά συνεισφέρει τόσα χρόνια τα μάλα στην αναιμική εθνική τους οικονομία μέσω των επιταγών που έστελναν στις οικογένειές τους,ενώ θα εξακολουθήσουν να συνεισφέρουν τονώνοντας την οικονομική δραστηριότητα επενδύοντας το περίσσευμα που με κόπο απέκτησαν στη Δύση.
Απ'ότι φαίνεται παρόμοια είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική για τη σημερινή γενιά της χώρας μας.Και παρά τις αντιξοότητες που η παγκόσμια οικονομική κρίση και ο εξ'Ανατολών αιματηρός ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας δημιουργούν , το παράδειγμα των βορείων γειτόνων μας τους οποίους πολλάκις έχω θαυμάσει για το θάρρος , την υπομονή , το πείσμα αλλά και την αισιοδοξία τους, θα μπορούσε να φανεί πολλαπλώς χρήσιμο.
Εκτός από το δρόμο της μετανάστευσης υπάρχει και άλλο πρότυπο.Ολοι αυτοί οι τρελαμένοι εναλλακτικοί Ιρλανδοί , Αγγλοι , Γερμανοί και γενικότερα Βορειο-Ευρωπαίοι οι οποίοι έχουν κατακλύσει τα νησιά μας ως μόνιμοι κάτοικοι που δημιουργούν μικρές επιχειρήσεις χειροτεχνίας ή αγροτουρισμού ή βιολογικών προιόντων έχουν αποδείξει οτι μια άλλη ποιότητα ζωής είναι εφικτή.Μεγαλωμένοι σε μια κουλτούρα η οποία ευνοεί την απεξάρτηση και τον απογαλακτισμό από το στενό οικογενειακό περιβάλλον σε αρκετά τρυφερή ηλικία , οι άνθρωποι αυτοί κατέληξαν σε κρίσιμες επιλογές ζωής υπακούοντας στα εσωτερικά τους προστάγματα και μόνον.Μακριά από πρέπει , μπορεί , ίσως καλύτερα όχι πήραν ρίσκα και αποφάσεις για τα οποία μόνο θαυμασμό πρέπει να τρέφουν οι εγχώριοι.
Σε τελική ανάλυση το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι πολιτικό ούτε ζήτημα αντιπροσώπευσης.Είναι καθαρά πολιτισμικό.Με υπερπροστατευτικούς σχεδόν τυραννικούς γονείς , τα παιδιά να μένουν στο σπίτι μέχρι προχωρημένη ηλικία ή να χρηματοδοτούνται από τον πατρικό οικογενειακό προυπολογισμό μέχρι το μέσο σχεδόν της ζωής τους , με αντιλήψεις που προκρίνουν την γενικευμένη ισότητα αντί της επιδίωξης διάκρισης , η κοινωνία μας είναι δειλή και αποτελείται από δειλούς (το θρασείς είναι συχνά συμπληρωματικό χαρακτηριστικό).
Ετσι λοιπόν πρέπει να ξανασκεφτούμε το μια ζωή την έχουμε και ακριβώς για αυτό να δράσουμε αναλόγως .Για την επόμενη ζωή δεν έχουμε ακριβείς πληροφορίες , μια και κανείς δεν επέστρεψε ποτέ για να μας ενημερώσει αναλόγως...