Τέλος εποχής

Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη δημόσια συζήτηση στην αμερικανική πολιτική σκηνή εν όψει των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου και τη θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμη για να καταλάβω κάποια πράγματα περισσότερο για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας αλλά και για την κατάσταση στον κόσμο γενικότερα.
Ο Ομπάμα λοιπόν σε δήλωση του ισχυρίστηκε οτι η οικονομική κρίση είναι πολύ βαθύτερη από όσο φαίνεται και κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστούν όχι λιγότερο από επτά χρόνια για να αντιμετωπιστεί πλήρως η κρίση που έχει προκληθεί εξαιτίας των τιμών των καυσίμων.Οι αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το μέγεθος της κρίσης και εκλιπαρούν τους καταναλωτές να κάνουν οικονομία στα πάντα παραδεχόμενοι οτι μέχρι πρότινος η καταναλωτική συμπεριφορά των Αμερικανών πολύ απέχει της ενδεδειγμένης. Γίνεται για πρώτη φορά λόγος για σπατάλη από έναν λαό που έχει μάθει να μην υπολογίζει στα σοβαρά τις μακροχρόνιες συνέπειες της αλόγιστης κατανάλωσης.Αν η οικονομία είναι όπως πολλοί ισχυρίζονται πρωτίστως ψυχολογία , τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα από όσο νομίζουμε .Οι Αμερικανοί είναι σαν ζαλισμένα κοτόπουλα και δεν ξέρουν τί να πρωτοκάνουν.
Η λέξη δημόσια συγκοινωνία είναι στο Νέο Κόσμο ένα ανέκδοτο ,αφού η ύπαρξή της και μόνο επαφίεται στη βούληση κάθε Πολιτείας .Στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης όπου κυριαρχούν τα φιλελεύθερα στοιχεία και οι Δημοκρατικοί-ας μην ξεχνούμε οτι η Ανατολική Ακτή έχει άλλο μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο από την υπόλοιπη χώρα - υπάρχει δημόσια συγκοινωνία , μόνο που είναι με βάση τα ευρωπαικά δεδομένα πλήρως αναξιόπιστη και πολύ ακριβή. Παρόλα αυτά η τωρινή ρεπουμπλικανική κυβέρνηση όπως μου λέν συνομιλητές μου , "λύσσαξε " για να αναγκάσει την ημικρατική εταιρεία τραίνων της Πολιτείας να κλείσει , αλλά δεν τα κατάφερε.Σε άλλες πολιτείες η λέξη δημόσια συγκοινωνία είναι απλά άγνωστη.Ετσι λοιπόν οικοδομήθηκε ένα έθνος βασισμένο στην ελευθερία μετακίνησης αλλά και δεσμευμένο από τις επιλογές του.Όποιος δε διαθέτει αυτοκίνητο εδώ πολύ απλά είναι καταδικασμένος σχεδόν να φυτοζωεί.Τα πάντα είναι φτιαγμένα κατά τρόπο που χρειάζεται πάντα αυτοκίνητο για όλες τις δουλειές.
Εύλογα λοιπόν οι Αμερικανοί που πληρώνουν μόνο 4 δολάρια το γαλλόνι , δηλαδή 2,5 ευρώ τα 3,8 λίτρα ήτοι περίπου 68 λεπτά το λίτρο-τιμή εξευτελιστική για τα δικά μας δεδομένα-έχουν τρομάξει από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου , γιατί τα αυτοκίνητά τους είναι όπως και οι ίδιοι,μεγάλα για μεγάλους ανθρώπους που αγαπούν την υπερβολή και την καλοπέραση, και καταναλώνουν υπέρογκες ποσότητες βενζίνης.
Οι συνήθειές τους αλλάζουν τάχιστα εξαιτίας της τιμής της βενζίνης , αποφεύγουν να μετακινούνται όπως παλαιότερα ενώ αρχίζουν και σκέφτονται σοβαρά να κάνουν οικονομία και στο ένα δολάριο.Τα χρόνια των συντηρητικών κυβερνήσεων τσάκισαν τη μεσαία τάξη , η οποία πλέον συνωστίζεται πίσω από εκπτωτικά κουπόνια και διευκολύνσεις που κάποτε απευθύνονταν παραδοσιακά στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.
Ας λάβει κανείς υπόψη του ότι γίνεται χαμός με τις σχεδόν υπό πτώχευση ημικρατικές τράπεζες μια και το κράτος εγγυάται τις καταθέσεις μέχρι 100 χιλ .δολάρια( περίπου 62 000 ευρώ) ,ποσό μικρότερο από το ετήσιο μέσο εισόδημα μιας μεσοαστικής οικογένειας με απόφοιτους Πανεπιστημίου και τους δύο εργαζόμενους γονείς.Είναι σοκαριστικό να βλέπεις ουρές πανικόβλητων καταθετών να προσπαθούν να σώσουν τις οικονομίες τους.
Και ενώ μέχρι πριν από λίγες μέρες η προεκλογική αντιπαράθεση εστιάστηκε για μια ακόμη φορά στο χιλιοπαιγμένο και κακόγουστο έργο της τρομοκρατίας , με το Μακ Κέιν να δηλώνει ότι "εγώ μπορώ να κερδίζω πολέμους"(??!!) και τις προσπάθειες να εκβιαστεί μια αρνητική εξέλιξη σχετική με το Ιραν που θα ευνοούσε σοβαρά το Ρεπουμπλικανό υποψήφιο , συσπειρώνοντας τεχνητά το έθνος απέναντι στους συνηθισμένους κατασκευασμένους εχθρούς , τις τελευταίες ημέρες πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που ισχυρίζονται οτι η οικονομία και όχι η τρομοκρατία είναι το σημαντικότερο πρόβλημα.
Πράγματι όσο περισσότερο παίζεται το σενάριο της τρομοκρατίας , τόσο πιο πολλές αφορμές δίνονται στους κερδοσκόπους να ασκήσουν ανατιμητικές πιέσεις στις τιμές των καυσίμων αλλά και των βασικών αγαθών γενικότερα , επικαλούμενοι τη διαφαινόμενη έλλειψη προσφοράς των εν λόγω αγαθών.Ετσι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου πιάστηκε στα δόκανα της κερδοσκοπίας , και πληρώνει πολύ ακριβά το τίμημα των επιλογών της , αφού είναι δέσμια της τρομολαγνείας που πυροδοτεί τις τιμές της ενέργειας παγκοσμίως με ιδιαίτερα βαριές συνέπειες για την ίδια.
Δεν είναι επίσης τυχαίο οτι από τα χείλη του Ομπάμα ακούστηκε έστω και δειλά ότι θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει στις ΗΠΑ την "παγκόσμια ηγεμονία" , διατύπωση που αντικατοπτρίζει τον έντονο προβληματισμό και τη συνειδητοποίηση από τους πλέον ευαίσθητους παρατηρητές οτι το Αμερικανικό ιμπέριουμ βρίσκεται κοντά στο τέλος του , αν δεν έχει ήδη παρέλθει .Το σίγουρο είναι οτι ο τρόπος ανάπτυξης που ακολουθήθηκε μεταπολεμικά και δημιούργησε την υπερδύναμη δεν μπορεί να συνεχιστεί .Οι ίδιοι το γνωρίζουν και η επίγνωση αυτή τους τρομάζει.
Αυτά θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα διδάγματα για τους δικούς μας κυβερνώντες , οι οποίοι πολύ καθυστερημένα υπερασπίζονται με δογματικό τρόπο ιδεολογήματα και πρακτικές που έχουν φέρει τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου σε αδιέξοδο.Οι σπόροι της εποχής του Ρηγκαν και της Θάτσερ αποδίδουν τους δηλητηριασμένους καρπούς τους.
Από την άλλη και οι εγχώριοι δήθεν προοδευτικοί που μιλάν για " συστήματα" και για την "παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα" ή άλλα γραφικά που εμπίπτουν στη σφαίρα της μεταφυσικής συνομωσιολογίας ή αρλουμποκαταδίκης του επάρατου καπιταλισμού , ας δουν καλά οτι το πρώτο θύμα της παγκοσμιοποίησης φαίνεται να είναι η χώρα που κατηγορείται ότι βρίσκεται πίσω από αυτή...