Αλεξ

Ξημερώματα Δευτέρας , βρίσκομαι ήδη στην Ελλάδα εδώ και λίγες ώρες ενώ τα συμπτώματα από την απότομη αλλαγή ώρας έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους αφού κατάφερα να κοιμηθώ μόλις τέσσερις ώρες.

Ηθελα εδώ και μέρες να γράψω αυτό το σημείωμα αλλά ανέβαλα τη σύνταξή του συνειδητά προκειμένου να πάρω μια απόσταση από κάποια πράγματα.

Η Αλεξάνδρα – Αλεξ- είναι ένα μικρόσωμο κορίτσι δεκαοκτώμισιχρονών που παίζει βιόλα στην ορχήστρα.Το δωμάτιό της είναι στον ίδιο όροφο με το δικό μου.Ξυπνώ κάθε μέρα πολύ νωρίτερα από τους υπολοίπους για να ασκηθώ.Συχνά τη βρίσκω στο καθιστικό να βλέπει τηλεόραση ή να διαβάζει.Εχει ξενυχτήσει.Πιάνουμε κουβέντα.Είναι πανέξυπνη και έχει έντονη αίσθηση του χιούμορ σε αντίθεση με τους περισσότερους συμπατριώτες της.Οι μέρες περνούν και τα πάμε όλο και καλύτερα.Εχω ακριβώς τα διπλάσια της χρόνια αλλά περνώ πολύ καλά συζητώντας μαζί της.Εκείνη είναι ένα τρομερό πειραχτήρι.Στην παρέα γρήγορα βρίσκει τρόπο να κάνει όλους να αισθανθούν άνετα.

Ενα βράδυ δε νιώθει καλά.Δε μπορεί να σηκωθεί από την πολυθρόνα και αναγκαζόμαστε να την κουβαλήσουμε στο δωμάτιό της.Πρέπει να πάρει τα χάπια της , εννιά τον αριθμό.Ναι , πάσχει από καρκίνο εδώ και ενάμισι περίπου χρόνο και έχει αρχίσει η μετάσταση σε όλα τα εσωτερικά όργανα.Τα χάπια τη βοηθούν να κάνει υποφερτούς τους πόνους.Της μένουν ελάχιστοι μήνες ζωής και το ξέρει. Η καθημερινότητά της είναι ένας αγώνας με αξιοπρέπεια απέναντι στο αναπόδραστο.Δε γυρεύει τον οίκτο κανενός , ζητά λίγη αγάπη και λίγη ευτυχία για το λίγο που απέμεινε στη σύντομη ζωή της.

Οι μέρες περνούν.Η Αλεξ , με τα γαλάζια μάτια και τα κόκκινα μαλλιά , είναι πάντα χαρούμενη και περίεργη.Μου ζητά να δει φωτογραφίες , δικές μου , της Καίτης , των φίλων μου.Της δείχνω ένα βίντεο με την Καίτη να τραγουδά.Στη Ρενέ Φλέμιγκ μοιάζει , μου λέει.Και η φωνή της είναι τόσο ωραία, θα συμπληρώσει μετά από λίγο.Τη ρωτώ για την οικογένειά της.Της λέω οτι είναι σίγουρα Ιρλανδικής καταγωγής , είναι πολύ εύκολο να το μαντέψει κανείς.Μου το επιβεβαιώνει.Είναι υιοθετημένη , δεν γνωρίζει πολλά για τους φυσικούς της γονείς.Αλλα αδέρφια δεν έχει.Ξαφνικά σταματά.Εχει παραλύσει πάλι .

Τα πόδια της δεν την ακολουθούν.Ενας αγώνας για να μπορέσει να σηκωθεί από την καρέκλα.Προσφέρομαι να τη βοηθήσω, δε θέλει.Μπροστά σε τρίτους , προσπαθεί να διατηρήσει την περηφάνια και την αξιοπρέπειά της.Θα τα καταφέρω σε λίγο, μου λέει.Πράγματι μετά από μερικά λεπτά , καταφέρει να σηκωθεί.Σε λίγη ώρα θα ξαναπάει στο δωμάτιό της.Κάθε μέρα το απόγευμα , για μερικές ώρες οι πόνοι δεν της επιτρέπουν να σηκωθεί από το κρεββάτι.Είναι σαν χαμένη, το μυαλό της προσπαθεί να ταξιδέψει για να ξεχάσει τον πόνο.Οι φίλοι της έχουμε αποφασίσει να την πάμε στο νοσοκομείο. Μαθαίνουμε από γνωστό της , πού έχει νοσηλευτεί και παίρνουμε τηλέφωνο.Ναι την ξέρουμε την περίπτωση αλλά ξέρετε υπάρχει ένα πρόβλημα.Δεν έχει πλέον ασφάλιση και δεν μπορεί να νοσηλευτεί.Μπορούμε μόνο να της δώσουμε συνταγή για να πάρει καταπραυντικά χάπια.Μα,οι γονείς της δεν πληρώνουν την –ιδιωτική-ασφάλισή της;Το πρόγραμμα έχει διακοπεί , μας απαντούν.

Αργότερα , η Αλεξ θα μας το επιβεβαιώσει.Οι γονείς της ,γνωρίζοντας οτι δεν υπάρχει σωτηρία , σταμάτησαν να πληρώνουν το πρόγραμμα ασφάλισης της κόρης τους για να εξοικονομήσουν χρήματα που τα θεώρησαν ούτως ή άλλως χαμένα.Ετσι η Αλεξ αργοπεθαίνει αβοήθητη.Εχει μια βιόλα , αξίας είκοσι χιλιάδων.Της προτείνουμε να την πουλήσει για να βρεί τα χρήματα της θεραπείας.Δεν θέλει ούτε να το ακούσει.Θέλει να πεθάνει όρθια , όχι στο νοσοκομείο.Θέλω να πεθάνω ανάμεσα στους φίλους μου , μου λέει.Προσπαθώ να κοιμάμαι όσο το δυνατόν λιγότερο για να προλάβω να ζήσω περισσότερο.Χθες το βράδυ έκανα σεξ με τον Μ.Δεν ταιριάζουμε όμως , προσθέτει.

Τις επόμενες μέρες θα πιεί , θα χορέψει , θα γελάσει.Οι μέρες περνούν , φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού.Σε κάτι τέτοιες στιγμές ξέρω οτι δεν πρόκειται να ακούσω ή να δω σχεδόν κανένα από όσους έχω γνωρίσει.Ετσι γίνεται πάντα , απλά είμαι πολύ μεγάλος πλέον και το γνωρίζω παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις οτι θα κρατήσουμε επαφή και τα συμπαρομαρτούντα.Αγκαλιάζω την Αλεξ,της δίνω ένα φιλί.Είναι ήρεμη και δείχνει ευτυχισμένη.Ξέρει οτι δεν θα μας ξαναδεί ποτέ όχι επειδή έχει ξαναδεί το έργο πολλάκις όπως εγώ αλλά επειδή τελειώνει ο χρόνος της.Εκφράζει όμως μια επιθυμία.Να μαζευτούμε ξανά όλοι εμείς όταν συμβεί το μοιραίο.Σας παρακαλώ , ελάτε να με δείτε όταν θα έχω πεθάνει , μας ικετεύει.Κάτι τέτοιες στιγμές , ο κόμπος στο λαιμό είναι αβάσταχτος.

Αντίο Αλεξ , μου έμαθες πολλά...