Nεα Υορκη - Ιούλιος
Είναι βράδυ Παρασκευής .Βρίσκομαι στη Νέα Υόρκη εδώ και πέντε ημέρες και πρίν από λίγο τελείωσε η πρώτη εργάσιμη εβδομάδα στο «Ινστιτούτο Διευθυντών Ορχήστρας» (Conductors Institute) όπου παίρνω μέρος.Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δουλέψω τεχνικά , παίρνοντας απόσταση από την καθημερινότητα του επαγγέλματος και εστιάζοντας σε συγκεκριμένα τεχνικά και πρακτικά ζητήματα .
Οι συμμετέχοντες στην πλειοψηφία τους Αμερικανοί ή σπουδασμένοι στην Αμερική, ανάμεσά τους και απόφοιτοι του Χάρβαρντ και του Τζούλιαρντ.Οι Ευρωπαίοι είμαστε ελάχιστοι αλλά δίνουμε ένα διαφορετικό χρώμα και φέρουμε αυτή τη διαφορετική κουλτούρα που είναι τόσο μα τόσο εξωτική σε αυτόν τον άλλο πλανήτη που λέγεται Αμερική.
Αφθονη είναι η πληροφορία που παίρνει κανείς κάθε ημέρα.Πέρα από την καθαρά πρακτική δουλειά που αφορά στη μελέτη καθώς και την πρακτική της διεύθυνσης είναι πάντα ενδιαφέρουσα και η διαφορετική προσέγγιση που έχουν οι Αμερικανοί σε ζητήματα οργανωτικά και οικονομικά.Συνηθισμένοι στην έλλειψη κρατικής επιχορήγησης και κάθε είδους δημόσιας υποστήριξης , είναι εντελώς εξοικοιωμένοι με την ιδέα της προσωπικής αναζήτησης χρηματοδοτών , της δημιουργίας καινούριων καλλιτεχνικών σχημάτων και της προώθησης αυτών.Από πολύ νεαρή ηλικία είναι μαθημένοι να επιχειρούν ακόμη και στον τόσο δύσκολο χώρο της μουσικής.Ετσι οι περισσότεροι είναι καλλιτεχνικοί διευθυντές φεστιβάλ , χορωδιών και άλλων μουσικών σχημάτων και παρουσιάζουν πολλές φορές τα έργα τους ή έργα άλλων Αμερικανών συνθετών , πρακτική η οποία έχει σχεδόν εκλείψει στη Γηραιά Ηπειρο εκτός από κάποιες παραγγελίες έργων που παίρνουν κάποιοι καθιερωμένοι συνθέτες από κρατικούς πολιτιστικούς οργανισμούς.
Τα γράφω αυτά γιατί με ιδιαίτερη χαρά διάβασα στο σημερινό «Βήμα» οτι τη Δευτέρα 7 Ιουλίου ξεκινά στη Σπάρτη το πρώτο Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χάρη Δημαρά.Ο Χάρης ζει στη ΝΥ , τον γνώρισα την προηγούμενη φορά που βρέθηκα εδώ και κάναμε πολύ καλή παρέα.Μεταξύ των εκδηλώσεων θα παρουσιαστούν και έργα του Γιώργου Τσοντάκη , πολλάκις βραβευμένου Ελληνοαμερικανού τον οποίο γνώρισα επίσης εδώ .Είναι πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός οτι ο Χάρης σκέφτηκε να προσφέρει κάτι στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Σπάρτη και δε δίστασε για αυτό , έδρασε –ευτυχώς-ως Αμερικανός.Εύχομαι ό,τι καλύτερο για τη συνέχεια και μακροημέρευση του Φεστιβάλ.
Το σίγουρο είναι οτι οι Αμερικανοί ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους.Οι ίδιοι διατείνονται οτι υπεύθυνοι για τα βήματα που έχουν κάνει είναι οι μετανάστες της Κεντρικής Ευρώπης που διωγμένοι από τους Ναζί ήρθαν στην Αμερική και μεταλαμπάδευσαν τη γνώση και την κουλτούρα τους εδώ.Μάλιστα οι Αμερικανοί παραδέχονται οτι μόλις πριν από τριάντα χρόνια έκαναν την παρουσία τους Αμερικανοί μαέστροι στις ορχήστρες τους , καθώς εως τότε ήταν αδύνατο να βρεί κανείς δουλειά σε ορχήστρα αν δεν ήταν Ευρωπαίος.
Οπως και να έχει το πράγμα τα καταφέρνουν πολύ καλά αν και είναι πάντα εμφανής η απουσία πραγματικού ταλέντου , το οποίο εν μέρει αναπληρώνεται από την πολλή δουλειά.Το ευρωπαικό τμήμα αποτελείται από μερικούς μεσογειακούς , με εξαιρετικές δυνατότητες αλλά θύματα της ανοργανωσιάς και της έλλειψης εισερχόμενης πληροφορίας που χαρακτηρίζει τους πανάρχαιους λαούς μας , ενώ ένας Αγγλος αποτελεί πράγματι επιτομή της κομψότητας και του στυλ διεύθυνσης που έχω δει και άλλες φορές και με ξενίζει ευχάριστα ακόμη και σήμερα.
Εχω άλλες τρεις εβδομάδες μπροστά μου και ήδη άρχισε να λειτουργεί μέσα μου όλη αυτή η αμφισβήτηση και η διάθεση επανεξέτασης και ουσιαστικού επανελέγχου όλων όσων θεωρώ δεδομένα.Ίσως αυτή να είναι και η γοητεία της δουλειάς μας , η συνεχής αναζήτηση , η συνεχής προσπάθεια αυτοβελτίωσης , μια διαρκής μαθητεία.Ξέρω οτι έχει αρχίσει ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό και άγνωστη διάρκεια .Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας , μια δοκιμασία του νευρικού συστήματος και των ψυχικών αντοχών μου αλλά και μια προσπάθεια να γίνω πιο προσαρμοστικός και πιο αποτελεσματικός σε συνθήκες πίεσης .Το σίγουρο είναι οτι αρχίζω να το απολαμβάνω .Αν και δεν μπορώ να ξέρω τίποτε περισσότερο για αυτό , είμαι πλέον σίγουρος οτι θα φτάσω μέχρι το τέλος .Δεν μπορώ πλέον να κάνω πίσω...
0 σχόλια:
Post a Comment