Η δροσιά του Σεπτέμβρη

Μέσα Σεπτέμβρη.Ολο τον Αύγουστο ήμουν στην Ιταλία , από τους πλέον αγαπημένους τόπους. Βουτιά στην Ιστορία και την Τέχνη , με τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική , τα αριστουργήματα του Μποτιτσέλι , Τζόττο , Μικελάντζελο Μπουοναρρότα , Λεονάρντο.Αλλά και βουτιά στην ιταλική μουσική παράδοση και ερμηνευτική πρακτική του μελωδισμού και της μουσικής γραμμής.
Η Ιταλία συνοψίζει πάντοτε όλα αυτά που λατρεύω στην υπέροχη μεσογειακή γωνιά του κόσμου που ζούμε.Ωραίο κλίμα , καλό φαγητό , εξωστρέφεια και επικοινωνία(μερικές φορές σε υπερβολικό βαθμό),ιστορία ,τέχνη,στύλ και ομορφιά.Ολα δηλαδή τα στοιχεία που θα μπορούσαμε να είχαμε και εμείς στον τόπο μας αλλά κάπου τα χαλάμε.Θέλεις λίγο η επαφή με την νωθρότητα της Ανατολής , λίγο ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός , ακόμη και η καταθλιπτική φύση του γειτονικού σλάβικου στοιχείου, στην Ελλάδα δεν έχουμε καταφέρει να είμαστε χαρούμενοι και γήινοι όπως οι Ιταλοί , που με τις φωνές και τα τραγούδια τους , τις συνεχείς γιορτές τους , καταφέρνουν να δώσουν νόημα και ρυθμό στην καθημερινότητα και να αποδώσουν το δέοντα σεβασμό στον τόπο και την παράδοσή τους.
Ολα αυτά ανήκουν πλέον στο καλοκαίρι που έχει περάσει.Επιστροφή λοιπόν στην Ελλάδα και τις πρώτες δροσιές του Σεπτέμβρη.