Υποκρισίας …… συνέχεια

Και τώρα εμφανίστηκαν όλοι εκ των υστέρων , να δηλώνουν , ότι ήταν και οι ίδιοι θύματα εκβιασμού , αλλά δεν ενέδωσαν και έτσι πλήρωσαν το ακριβό τίμημα της τιμιότητάς τους !

Ετσι δηλώνει ο πρώην Υπουργός Ναυτιλίας , ο οποίος εξαιτίας της άρνησής του να κάνει συναλλαγή με γνωστό εκδότη , δέχθηκε σφοδρή επίθεση από την εφημερίδα του . Δυστυχώς δεν μας λέει , πόσο του στοίχισε αυτή του η πράξη ! ! Ισως και να έχασε εξαιτίας της τον υπουργικό του θώκο , ο καημένος .

Εμφανίστηκε και ο πρώην υφυπουργός Πολιτισμού , να μιλάει για τις έξι επιστολές που έστειλε στον πρωθυπουργό , και αφορούσαν στην πολιτική του τέως γ.γ του ΥΠΠΟ .

Ο βίος και η πολιτεία του δεν εξαντλούνται φυσικά σε έξι επιστολές , χρειάζεται όλη η Οδύσσεια και η Ιλιάδα και πάλι δεν φτάνει .

Τώρα θυμήθηκε ο πρώην Υφυπουργός τις κοινωνίες των πολιτών και των κολλητών , όταν έπαψε να είναι και ο ίδιος κολλητός ;

Τον Μάιο του 2005 έλαβα την παρακάτω επιστολή :

Μετά από τόσο καιρό σκέφτομαι , τί να σχολιάσω πρώτα απ΄όλα ,το ύφος της επιστολής , το περιεχόμενό της ή την μεγαλοστομία της ;

Μάλλον θα σχολιάσω , ότι πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα κοινωνικής υποκρισίας και αμετροέπειας ότι δεν ήξερε τι έγραφε ο κ. Υφυπουργός ή μάλλον άλλα έλεγε και άλλα εννοούσε , όπως συνηθίζεται στον γεμάτο υποκρισία κόσμο των γραβατωμένων κυρίων και των ταγιεράτων κυριών , ήτοι των κολλητών και δη των ασχέτων .

Καληνύχτα Κατερίνα Καρατζά

Και η υποκρισία καλά κρατεί

Και η υποκρισία καλά κρατεί .

Με την υποκρισία και τα παράγωγά της , υποκριτική , υποκριτής , υποκριτικός κ.ά , έχω κάτι , μιά ευαισθησία , μια ψύχωση , ίσως λόγω επαγγέλματος ! !

Την υποκριτική την θεωρώ μια υψηλή τέχνη , μια τέχνη που απαιτεί μια δημιουργική και συμπονετική ματιά για τα πράγματα , που στόχος της είναι να υψώνεται η ζωή σε υψηλότερο επίπεδο νοήματος ,όχι να γκρεμίζεται ούτε να μειώνεται , στόχος της τέχνης αυτής , αισθάνομαι οτι είναι , η αναζήτηση αυτού του πλατύτερου νοήματος .

Ετσι αισθάνομαι άσχημα , οταν αυτή ταυτίζεται με το ψέμα και την υποκρισία , όταν γίνεται χυδαία εκμετάλλευση της υποκριτικής τέχνης κυρίως από τους γνωστούς « σκιτσήδες « ( τουρκ .eskici – αδέξιος τεχνίτης ) , πολιτικούς , πρωθυπουργούς , υπουργούς , παρατρεχάμενους , εκδότες κ.ά .

Με έκπληξη παρακολούθησα την παράσταση του Ελληνικού κοινοβουλίου την Παρασκευή , ο ναός της δημοκρατίας ! ! ! είχε μετατραπεί σε θέατρο , παρωχημένης εποχής .

Ο Θιασάρχης είχε προσλάβει και χειροκροτητές ( τους γνωστούς κλακαδόρους του επαγγέλματός μας ) . Ως καλοί και διαβασμένοι και καλά δασκαλεμένοι ηθοποιοί ( πάντως όχι ταλαντούχοι) , παπαγάλιζαν τους ρόλους τους .

Θεατρική αδεία , έλεγαν τα μεγαλύτερα ψέματα , κουνούσαν τα χέρια , το κεφάλι , χρησιμοποιούσαν θεατρικές χειρονομίες που συμβόλιζαν αποφασιστικότητα , υπεροχή , δύναμη , αγανάκτηση , αντιπαράθεση .

Έκλεισα την φωνή και έμεινα να παρακολουθώ τις κινήσεις , είχαν ενδιαφέρον , μου θύμιζαν πολύ κακό θέατρο , ο σκηνοθέτης χωρίς κατεύθυνση , ο ενδυματολόγος κονσέρβα , με όλους αυτούς τους κακόγουστους λαιμοδέτες και τα ανέμπνευστα κοστούμια , ο κινησιολόγος δίδαξε ένα μάτσο ξύλινες κινήσεις , φρίκη και όταν άνοιξα ξανά την φωνή κατάλαβα οτι με θεωρούν βλάκα , υποτιμούν την νοημοσύνη μου !!

Σκέφτηκα οτι είναι happening , ή ίσως η συμβολή του Ελληνικού κοινοβουλίου στην ανάπτυξη του πολιτισμού μέσω της θεατρικής τέχνης .

Σημαντική συμβολή για τον πολιτισμό , εαν προστεθεί και η αναφορά στον πολιτισμό του τελευταίου μήνα νομίζω , οτι ζούμε μια πολιτιστική επανάσταση .

Εφόσον , δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε πολιτισμό , τουλάχιστον ας τον χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε την πολιτική μας , να βγάλουμε λεφτά , άλλωστε το υπουργείο πολιτισμού προσφέρεται για οικονομικές κομπίνες με τα κονδύλια που διαχειρίζεται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με τα πακετάκια από την Ευρωπαική Ενωση .

Για να κλείσω την παρένθεση και να επανέλθω στο ζήτημα της υποκριτικής τέχνης ( της θεατρικής τέχνης , της οποίας καθ ΄ύλην αρμόδιο υπουργείο είναι το ΥΠΠΟ ) , προτείνω στους Ελληνες πολιτικούς , κυρίως στον θιασάρχη τους , να φοιτήσουν σε σχολές θεάτρου .

Μπορώ να τους ενημερώσω οτι σπουδές υποκριτικής τέχνης μπορούν να παρακολουθήσουν στις σχολές θεάτρου των πανεπιστημίων Αθηνών , Θεσσαλονίκης και Πατρών , στις δραματικές σχολές του Εθνικού και του Κρατικού Θεάτρου και σε ιδιωτικές σχολές που παρέχουν κρατικό πτυχίο . Νομίζω οτι θα τους κάνουν και μια καλή τιμή εφόσον η εκπαίδευσή τους αφορά το δημόσιο συμφέρον .

Ετσι βρε παιδί μου , για να μην θίγεται και η αισθητική του λαού μας από οφθαλμοφανή ψέματα τους , μπορεί να καταλάβουν οτι όπως η υποκριτική τέχνη χρειάζεται τεχνική έτσι και η πολιτική , τεχνική χρειάζεται για να μας πείσετε για τα ψέματά σας

Και πρέπει να καταλάβουν επιτέλους οτι ο ηθοποιός στην ζωή του δεν παίζει θέατρο , ενώ ο πολιτικός και κακό θέατρο παίζει και με τις ζωές και τις τύχες των παιδιών μας παίζει .

Καληνύχτα Κατερίνα Καρατζά

Ανοίξτε τα παράθυρα

Παρόλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας , πιάνω τον εαυτό μου να αδιαφορεί περισσότερο από ποτέ για την περαιτέρω πορεία του τόπου.Ούτως ή άλλως άνθρωποι που ανησυχούν και εκφράζουν αυτή την ανησυχία τους δεν χρειάζονται σε αυτόν τον τόπο .Η σιωπηλή πλειοψηφία βρίσκει πάντα έναν τρόπο να μειώνει όλες τις διαφορετικές , άρα μη προβλέψιμες - και για αυτό το λόγο επικίνδυνες –απόψεις . Με την αποκρουστική προκρούστεια λογική που τη χαρακτηρίζει ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει το εξοβελίζει , εάν δεν μπορεί να το φέρει στα μέτρα της.Είναι απορίας άξιον πώς είναι δυνατόν η συντριπτική πλειοψηφία να δηλώνει έκπληκτη με όσα συμβαίνουν όταν ο καθένας από εμάς έχει αποτελέσει μοχλό εξάπλωσης της διαφθοράς στην καθημερινότητά του. Είναι το απαύγασμα της υποκρισίας που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία . Υποκρισία που περισσεύει όταν ακούγεται για παράδειγμα και από τα χείλη πρώην κυβερνητικού παράγοντα η κριτική για την κοινωνία των κολλητών η οποία έχει αντικαταστήσει την κοινωνία των πολιτών.(Ακόμη και για τα απλούστερα πράγματα οι Γραικύλοι έχουν ανάγκη από ανόητα λογοπαίγνια).

Όμως η κοινωνία των κολλητών δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των κατεχόντων (εξουσία , προνόμια) . Η συναλλαγή απαιτεί δύο μέρη για να ολοκληρωθεί και ο λαός έχει αποδείξει περίτρανα οτι διαθέτει εξαιρετικούς οσφυοκάμπτες .(Τι τραγικό να διαβάζω οτι γνωστός θεατράνθρωπος σε σημερινή εφημερίδα προτείνει να «ξεκινήσει η εκστρατεία καθαρισμού με λαϊκούς ανθρώπους που είναι καθαροί».Μετάφραση – να γεμίσει ο τόπος χιλιάδες Ζαχόπουλους , συμπλεγματικούς , μικρονοικούς , διαχειριστές εξουσίας ).

Η αλήθεια είναι οτι ο καθένας παίρνει στη ζωή του ό,τι του αξίζει (πιστεύοντας όπως λέει και η Κική Δημουλά σε έναν στίχο της στα Μαθηματικά).Το συλλογικό μόρφωμα που αντιπροσωπεύει την ελληνική κοινωνία παίρνει ακριβώς αυτό που του αξίζει , τους πολιτικούς , δημοσιογράφους ακόμη και τους διανοούμενους που αξίζει.Και ο λόγος είναι απλός .Οταν σε ένα δωμάτιο δεν ανοίγουν τα παράθυρα για να μπει φρέσκος αέρας , κάποια στιγμή η μυρωδιά γίνεται πολύ βαριά.Και στην Ελλάδα κανείς δεν θέλει να ανοίξει τα παράθυρα...

Χειμώνας=Λύτρωση

Το παρόν ιστολόγιο κλείνει σήμερα ένα χρόνο ζωής κι εγώ αποφάσισα να αναφερθώ σε ένα από τα αγαπημένα μου θέματα , το χειμώνα.

Σπουδαστής στο Παρίσι , προκειμένου να επιβιώσω – τα χρήματα της υποτροφίας μου φτάνανε ίσα-ίσα για το νοίκι – έκανα πολλές δουλειές από αυτές που ονομάζονται χαριτωμένα ‘του ποδαριού’. Εκτός από δουλειές σχετικές με το αντικείμενο μου αλλά χωρίς σοβαρές επαγγελματικές προοπτικές – όπως να διδάσκω πιάνο σε διαμερισματικά πολιτιστικά κέντρα – πέρασα και από τελείως άσχετες δουλειές , π.χ. ασφαλιστής αλλά και μικροπωλητής . Σε μια από αυτές πουλούσα μικρά αχλαδόσχημα πνευστά μουσικά όργανα φτιαγμένα από πηλό , τις και οκαρίνες επονομαζόμενες που απαντώνται μεταξύ άλλων αρκετά στην παραδοσιακή μουσική της Λατινικής Αμερικής . Εως τότε η ονομασία μού ήταν γνωστή μόνο από τα σταυρόλεξα , σύντομα όμως ανακάλυψα οτι ήταν μια προσοδοφόρα εργασία αν και χωρίς άδεια , δηλαδή κατουσίαν παράνομη . Γι αυτόν τον λόγο είχα συχνότερα από οτι θα επιθυμούσα επαφές με τη γαλλική αστυνομία . Στημένος μπροστά στο κέντρο Πομπιντού , δίπλα μου οι συνάδελφοι που φτιάχναν χρωματιστά κοτσιδάκια στα μαλλιά , τις λεγόμενες tresses . Ημασταν πολύ φίλοι με κάποιους από αυτούς και προστάτευε ο ένας τον άλλο και ευτυχώς εκείνος που φυλούσε τσίλιες μας ειδοποιούσε όλους εγκαίρως ώστε να προσποιηθούμε τους αδιάφορους μαζεύοντας την πραμάτεια μας και σφυρίζοντας αδιάφορα μπροστά στους ενστόλους εν περιπολία.

Τις οκαρίνες αγόραζα χονδρική από τον κατασκευαστή τους , τον Αλμπέρτο από την Αργεντινή , ο οποίος είχε ειδικό φούρνο και τις έψηνε . Ο Αλμπέρτο ήταν ένας τριανταπεντάρης μελαχρινός με σκουρόχρωμο δέρμα , πάντα ήρεμος και γλυκός αλλά απόλυτα επαγγελματίας στη δουλειά του . Στο σπίτι του πηγαίναμε να παραλάβουμε το εμπόρευμα αλλά και τον βοηθούσαμε στο βάψιμο του πηλού με αντάλλαγμα μια καλύτερη τιμή στην παράδοση. Τον θαύμαζα –στα μάτια ενός 19χρονου ήταν ένα πρότυπο ώριμου και κατασταλαγμένου άντρα – και τον ρωτούσα συχνά διάφορα για τον εαυτό του , την Αργεντινή. Το μυστικό του ήταν πολύ απλό . Αγαπούσε την άνοιξη και το καλοκαίρι και έτσι φρόντιζε πάντα να είναι έξι μήνες το χρόνο στο Παρίσι την κατάλληλη εποχή και τους άλλους έξι μήνες γυρνούσε στην πατρίδα του για να ζήσει πάλι τον ίδιο κύκλο εδώ και δέκα χρόνια ήδη.

Τον Αλμπέρτο τον σκέφτομαι συχνά όπως και πολλούς γνωστούς και φίλους από εκείνα τα χρόνια . Ισως ήδη υπάρχει εκείνη η πατίνα του μύθου ή της υπερβολής , της εξιδανίκευσης που χαρακτηρίζει αναμνήσεις μιας περασμένης και τόσο μακρινής εποχής.

Στα χρόνια που ακολούθησαν κατάλαβα οτι όπως και εκείνος έχω συγκεκριμένες έντονες προτιμήσεις αλλά ρέπω προς το φθινόπωρο και το χειμώνα.

Το χειμώνα ζω κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Οι αγαπημένες μου ώρες και συχνά οι πλέον δημιουργικές είναι οι δύο ώρες πριν το ξημέρωμα . Το χειμώνα κανείς ξυπνά φυσιολογικά σε σύμπνοια με το ρολόι της φύσης – ας μη ξεχνούμε πόσο βλαβερή και κουραστική είναι η ύπαρξη της λεγόμενης θερινής ώρας.(Με χαρά περιμένω την κατάργησή της το 2015.) Ξυπνώντας κάποιος στις 5 , έχει μπροστά του δύο ολόκληρες ώρες πριν το ξημέρωμα.

Η πατρίδα μας φημίζεται για το κλίμα της και τη θάλασσά της . Ενώ οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε το ελληνικό καλοκαίρι σήμα κατατεθέν της χώρας μας , εντούτοις η ομορφιά της βρίσκεται στους ήπιους ή καλύτερα πιο ισορροπημένους χειμώνες με την εντυπωσιακή ηλιοφάνεια ακόμη και στην περίπτωση που κυριαρχεί ήλιος με δόντια. Είναι εκείνες οι στιγμές που κανείς φορά ένα πανωφόρι αλλά κάθεται στο πεζοδρόμιο χειμωνιάτικα για να απολαύσει το ρόφημά του , στιγμές τόσο γλυκές ,τόσο πολύτιμες .

Είναι επίσης εκείνες οι στιγμές που κανείς κοιτά το σκούρο χρώμα της θάλασσας με τους γλάρους αραιά και που να πετούν από πάνω της αναζητώντας τροφή. Είναι η υπόσχεση και η προσδοκία αναγέννησης που κρύβεται πίσω από τη ψυχή των γυμνωμένων δέντρων

Είναι το ρίγος που σε πιάνει όταν πέφτει ο ήλιος στο πρόσωπο ,χαιδεύοντάς σε και γεμίζοντας σε ελπίδα.

Είναι επίσης εκείνη η λατρεμένη σιωπή , το ησύχασμα της φύσης , η ερημιά των Κυριακάτικων πρωινών που σου επιτρέπουν να ακούσεις τον ήχο της καρδιάς σου , το αίμα που σφυροκοπά στις φλέβες , τη δημιουργική σκέψη που ξεχύνεται μέσα σου σε πείσμα των παγωμένων μελών , θυμίζοντάς σου κάθε στιγμή πως είσαι ζωντανός , πλέριος και έτοιμος να δημιουργήσεις.

Είναι οι στιγμές που παύει η τυραννία της άνευ λόγου εξωστρέφειας , της ανεπιθύμητης οικειότητας , της λογοκοπίας που επιχειρεί να συγκαλύψει την ύπαρξη του τεράστιου ψυχικού κενού και της πλήξης που διακατέχει τους περισσότερους συμπατριώτες μου.

Είναι η στιγμή που κάνεις χρήση της λεπτότητας και του γούστου,διακρίνεις τις λεπτές διαφορές , τις αποχρώσεις , τις φίνες γεύσεις , τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις ενάντια στο ρεύμα των πολλών που ζητά ποσότητα και βαφτίζει την αμετροέπεια και τη brutalité του πάθος.
Είναι η στιγμή της σιωπής , της κυριαρχίας της ουσίας και όχι των εντυπώσεων .Είναι οι στιγμές που επιλέγεις ποιούς και πότε θα συναντήσεις , που δε χρειάζεται να μιλήσεις αν δεν έχεις κάτι να πεις , που δε θέλεις να έχεις την τελευταία κουβέντα , που δε θέλεις να αποδείξεις σε κανέναν τίποτε .
Το καλοκαίρι είναι η στιγμή που ο μολυβένιος ήλιος παραλύει τα μέλη και τη δημιουργική βούληση . Ο ανθρωποκτόνος Αρης κυριαρχεί και ο Χάρος μαζεύει τη σοδειά του .Νέα παλικάρια από την Αθήνα , τη Σπάρτη , το Άργος , τη Θήβα , ασκούνται στην τέχνη του πολέμου . Να κουρσέψουν τις άλλες ελληνικές πόλεις θέλουν.Για εμάς τους υπολοίπους , ο υπέροχος αττικός χειμώνας μας περιμένει στην Αγορά , να φιλοσοφήσουμε , να δημιουργήσουμε. Αυτή είναι η Ελλάδα που αγάπησα .Ολες οι άλλες χώρες στον κόσμο γίνονται ανεκτές την άνοιξη , η δική μας το χειμώνα ...