Παιδότοπος

Στην κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης μομφής που κατέθεσε η αντιπολίτευση ενάντια στην κυβέρνηση, ακούστηκε κάποια στιγμή η έκφραση «παιδότοπος» προκειμένου να στηλιτεύσει την –όπως συνήθως- ανεύθυνη στάση συγκεκριμένου πολιτικού φορέα.

Η λέξη θα μπορούσε να αποδοθεί και ως «παιδική χαρά» και με τον όρο αυτό συχνά –τουλάχιστον εγώ το έχω ακούσει από τα παιδικά μου χρόνια στο περιβάλλον μου-εκφράζεται κάποιος προκειμένου να χαρακτηρίσει άλλον που έχει χάσει επαφή με την πραγματικότητα ή αντιδρά κατά τρόπο μη σοβαρό και αρμόζοντα στις περιστάσεις που επικρατούν στο περιβάλλον.

Η λέξη περιγράφει μάλλον πολύ γλαφυρά όχι μόνο τη στάση του συγκεκριμένου κόμματος , που κατά κανόνα πλειοδοτεί σε ανεύθυνη επίδειξη κακού χιούμορ και κατασκευάζει ατάκες «της πυρκαγιάς», αλλά και το σύνολο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας , όχι μόνο πολιτικής αλλά και κοινωνικής και πολιτισμικής.

Πράγματι , διαβάζοντας κανείς ελληνικές εφημερίδες , περιοδικά , ιστολόγια , ιστοτόπους , βλέποντας (όσο μου περιγράφει η Καίτη) τηλεόραση ή προσπαθώντας να κάνει κανείς μια συζήτηση γύρω του διαπιστώνει οτι η χώρα δεν μοιάζει όπως είπε παλαιός πολιτικός με απέραντο φρενοκομείο αλλά με μια απέραντη παιδική χαρά.

Κατά κάποιον τρόπο αυτό έχει παγιωθεί εδώ και αρκετά χρόνια αν και δεν το συνειδητοποιούν όλοι.Γιατί τί άλλο μπορεί να είναι η χρήση των υποκοριστικών των μικρών ονομάτων του πρωθυπουργού της χώρας και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν κάποιος απλός πολίτης αναφέρεται σε αυτούς;Είναι η επίγνωση του γεγονότος ότι ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης –εδώ υπάρχει πλέον θέση και για τον Αλέξη και τον Αλέκο αλλά και την Αλέκα , μόνο που αυτή παραείναι ξινή-είναι μόνιμοι πρωταγωνιστές στην παιδική χαρά που είναι η πολιτική ζωή του τόπου και τα φαιδρά παιχνίδια εξουσίας στα οποία συμμετέχουν υποκαθιστούν μάλλον τα τάνκς και τα αεροπλανάκια που ως πρίγκιπες των οικογενειών από τις οποίες κατάγονται δεν πρέπει να τα στερήθηκαν στην παιδική τους ηλικία , αλλά δεν κατάφεραν να ξεκόψουν από αυτά εγκαίρως.

Και αλήθεια δεν είναι παιδική χαρά η πολιτική ζωή του τόπου όταν ο ηγέτης των θλιβερών κυβερνώντων ερασιτεχνών βαφτίζει την κάθε προχειροδουλειά «μεταρρύθμιση» , ο αντίπαλός του ξεκινά κάθε τέσσερις μήνες «νέο ξεκίνημα» , ο Αλεξάκης μιλά για μια «χαρούμενη , όμορφη , πολύχρωμη αριστερή διακυβέρνηση»(ή μήπως κορδέλα ή καραμέλα από αυτές που αρέσουν στα παιδιά) , η γραμματέας του άλλου κόμματος μιλά για «αγώνες και αντίσταση» από ένα λαικό μέτωπο που στην ουσία απαρτίζεται από τους υπερήλικες οπαδούς του κόμματός της , ο βιολογικός θάνατός των οποίων κάνει τη δύναμη του κόμματος να φθίνει και ο νιόφερτος πέμπτος παίχτης της παιδικής χαράς περιμένει να πιάσει μια λέξη από τα λεγόμενα των άλλων για να πει μια εξυπνάδα από αυτές που πετά ανάμεσα στα ηθικολογικά φληναφήματα και τις λαικίστικες πομφόλυγες.

Στην παιδική χαρά συχνάζει επίσης η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων και ανθρώπων της ενημέρωσης , αφού μόνη τους έγνοια είναι να κατασκευάσουν με τη σειρά τους το λογοπαίγνιο της ημέρας ή να πουν την πιο έξυπνη ατάκα , δείγματα κατά τα άλλα μιας απύθμενης ανοησίας , κατά πάσα πιθανότητα αγιάτρευτης.

Αλλοι θαμώνες του παιδότοπου περιλαμβάνουν τις κάτωθι κατηγορίες:

1) Ολους εκείνους που μετατρέπουν διαγωνισμούς τραγουδιού ή ποδοσφαιρικούς αγώνες σε αποδείξεις εθνικής ή φυλετικής ανωτερότητας , δικαιολογώντας κατ’αυτόν τον τρόπο την άθλια ζωή και ύπαρξή τους στοιχιζόμενοι πίσω από φαιδρά συλλογικά οράματα.

2)Ολοι εκείνοι που στις συναλλαγές τους , στο δρόμο , στην καθημερινή ζωή χρησιμοποιούν την έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε».

3)Οι πρωθυπουργοί των καφενείων αλλά και όλοι οι όμοιοί τους που στηλιτεύουν τις πράξεις των δημοσίων προσώπων αλλά και καθενός σε τομέα ευθύνης , ενώ οι ίδιοι θα ήταν εντελώς ανίκανοι να πράξουν ο,τιδήποτε .

4)Ολοι όσοι κατηγορούν τη διαφθορά και το κομματικό κράτος αλλά συχνάζουν οικογενειακώς σε βουλευτικά γραφεία προκειμένου να τακτοποιηθούν με τη σειρά τους.

5)Ο κάθε αγράμματος που έχει πάρει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του.

Ο παραπάνω κατάλογος δε φιλοδοξεί να εξαντλήσει το θέμα. Είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μπορεί να προσθέσει και μια νέα κατηγορία.Σε όλους αυτούς πάντως μπορεί να προσθέσουμε και όλους όσους πορεύονται στον κοινωνικό βίο μέσα από την άρνηση και την αδυναμία παραγωγής θετικής , καταφατικής σκέψης.Ολοι ξέρουμε τί δεν πρέπει να γίνεται , αλλά κανείς δεν προτείνει τί πρέπει να γίνει.

Τελειώνοντας το σύντομο σημείωμά μου , μια και πλησιάζει η ώρα που πρέπει να φάω την κρεμούλα μου , κάνω μια θετική πρόταση.Προτείνω την αναβίωση του χορού του Ζαλόγγου μαζικά.Κατ’αυτόν τον τρόπο μπορεί να απαλλάξουμε τον πλανήτη από το βάρος της ύπαρξης ενός γερασμένου και κατά πάσα πιθανότητα ξοφλημένου λαού.Ούτως ή άλλως εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν παράγουμε τίποτα και για τους ξένους ούτε που υπάρχουμε –έχουν κολλήσει και εκείνοι στο ένδοξο παρελθόν μας.

Το συλλογικό απονενοημένο διάβημα είναι σίγουρο ότι θα τονώσει την οικονομική δραστηριότητα αφού θα παρέχουμε υψηλής ποιότητας τουριστικές υπηρεσίες στους επισκέπτες μας.Εστω και έτσι θα είναι μια θετική πράξη , μια πράξη δημιουργίας...

Απλές οικονομικές αλήθειες(2)- Οχι μόνο διαπιστώσεις - Υπάρχουν λύσεις ;

Οι χθεσινές εξελίξεις , ήρθαν να επιβεβαιώσουν εν πολλοίς τις απόψεις που διατύπωνα στο προηγούμενο σημείωμα.Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή οικονομική κρίση για την οποία τόσο η Ελλάδα όσο και οι Έλληνες είναι τραγικά απροετοίμαστοι.Μια από τις μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ που υπέστη απώλειες από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων του περασμένου καλοκαιριού ,πουλήθηκε χθές προς 2 δολάρια η μετοχή ενώ την Παρασκευή που μας πέρασε είχε κλείσει στο Χρηματιστήριο με 30 δολάρια και πριν από ένα χρόνο ήταν στα 170!Δηλαδή , πουλήθηκε σε αξία 15 φορές μικρότερη από την αποτίμησή της και 85 φορές χαμηλότερα από την περσινή της αξία.

Αν σκεφτεί κανείς οτι η τιμή του πετρελαίου κινείται σε τριψήφια νούμερα , ενώ πριν από δώδεκα χρόνια σε μονοψήφια , τότε εύλογα διερωτάται κανείς αν οι τιμές συμπυκνώνουν έστω κάποια πληροφορία χρήσιμη και σχετιζόμενη με την «αντικειμενική» αξία των προιόντων.

Η απάντηση είναι προφανώς και όχι.Οι τιμές αντικατοπτρίζουν πλέον τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που γίνονται από τους λίγους σε βάρος των πολλών.Ενα εγχώριο παράδειγμα εξωφρενικής κερδοσκοπίας έγινε γνωστό πριν από λίγες εβδομάδες όταν κάποιοι επιτήδειοι εισήγαγαν πολωνικές πατάτες προς 1 λεπτό το κιλό για να τις πουλήσουν στη χοντρική προς 35!Και πιάστηκαν όχι εξαιτίας της αισχροκέρδειάς τους , αλλά επειδή είχαν το θράσος να βαφτίσουν τις πατάτες ελληνικές , γεγονός που αποδεικνύει και την υποκρισία του κράτους που εξανίσταται όχι λόγω της ουσίας των γεγονότων αλλά των τύπων , αφήνοντας στην ουσία το πεδίο ελεύθερο στον κάθε επιτήδειο να εξαπατήσει αρκεί να το κάνει είτε με νομότυπο είτε με τρόπο που δε θα πιαστεί!

Ε , καλά , γιατί μπορεί να μιλά ο Βαγιανός για τις πατάτες ; Οι πατάτες δεν ήταν ποτέ στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων μου , η παρατήρηση όμως των συνανθρώπων μου πάντοτε , και ο εντοπισμός της βλακείας η ειδικότητά μου.

Στην Ελλάδα , οι τιμές κινούνται ανεξέλεγκτα και με όρους που λίγο ταιριάζουν με την πραγματική οικονομία αλλά περισσότερο συνάδουν με τα κερδοσκοπικά ήθη των χρηματαγορών.Αυτά τα ήθη δεκαπλασίασαν την τιμή του πετρελαίου σε ισάριθμα χρόνια και μείωσαν 85 φορές την τιμή της μετοχής της Bear Stearns.Και αυτές οι πρακτικές διαπερνούν οριζοντίως την ελληνική αγορά , όταν ολόκληροι κλάδοι έχουν συμφωνήσει παρασκηνιακά στον καθορισμό των τιμών (βλέπε γαλακτοκομικά ή κινητή τηλεφωνία και ας μη βιαστεί κανένας γραφικός να μιλήσει για λειτουργία της αγοράς) αλλά και καθέτως , όταν ο χονδρέμπορος ή το κατάστημα λιανικής εκμεταλλεύονται την ισχύ τους για να επιβάλλουν εξευτελιστικές τιμές στους παραγωγούς ή να πετύχουν εξωφρενικές προσφορές για να τοποθετήσουν τα προιόντα στα ράφια.

Δηλαδή , με απλά λόγια , όποιος δεν είναι παραγωγός δεν έχει τρόπο να αντισταθεί στην κερδοσκοπία και την απώλεια του εισοδήματός του ,αφού δεν μπορεί να μετακυλίσει το αυξημένο κόστος στον καταναλωτή των προιόντων ή υπηρεσιών του , κερδοσκοπώντας και αυτός λίγο με τη σειρά του.Ετσι η κοινωνία χωρίστηκε στα δύο , με τους λιγότερους , ακόμη και τον περιπτερά και τον μπακάλη της γειτονιάς να κερδοσκοπούν σε βάρος των πολλών και ανυπεράσπιστων.

Εγώ προσωπικά θα μπορούσα να βρώ έναν τρόπο να αντισταθώ χρεώνοντας λίγο περισσότερο τις υπηρεσίες μου στους μεσοαστούς σπουδαστές μου ή στους δήμους και δημόσιους φορείς , αλλά πολύ φοβάμαι οτι στην σύγχρονη Ελλάδα οι υπηρεσίες ενός διευθυντή ορχήστρας μάλλον παραμένουν στα αζήτητα.Ετσι λοιπόν εντάσσομαι αναγκαστικά στη δεύτερη κατηγορία.

Υπάρχει τρόπος αντίστασης ;Είναι δυνατόν η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων να ξεφύγει από τα δόκανα της κερδοσκοπίας που η χρήση του χρήματος και ο μηχανισμός των τιμών επιβάλλουν; Και γιατί να μην μπορούμε και μεις να βρίσκουμε πατάτες με ένα ευρώ το κιλό , αφού είναι σίγουρο ότι ο Πολωνός που τις πούλησε στον εισαγωγέα είχε ήδη κάποιο κέρδος - αλλιώς δεν θα το είχε κάνει;

Είχα κάποιες ιδέες επ’αυτού και εξηγώ αμέσως.Στην παρούσα φάση , η επαγγελματική μου ζωή είναι εντελώς ανάστατη , ζω με διαλείμματα στη Στοκχόλμη , τη Θεσσαλονίκη και φεύγω σε λίγο για τη Γερμανία πρώτα , μετά τη Νέα Υόρκη και ύστερα την Ιταλία . Παρόλα αυτά , η περίοδος αυτή είναι πολύ χαρούμενη και πολύ δημιουργική αφού διαβάζω τόνους από καινούρια έργα και κάνω ένα εκατομμύριο πράγματα για τον εαυτό μου.Στη Στοκχόλμη τόλμησα λοιπόν να μαγειρέψω για φίλους και η μαγειρική μου άρεσε .Τους τελευταίους μήνες λοιπόν έχω βελτιώσει τρομερά τις μαγειρικές μου ικανότητες και δεν καταφεύγω σχεδόν ποτέ σε έτοιμες λύσεις .Αναλογίστηκα λοιπόν τους Ινδούς που ποτέ δεν τρών αυτό που μαγειρεύουν και πάντα δίνουν στο γείτονα που και εκείνος με τη σειρά του ταίζει όλη την υπόλοιπη γειτονιά.Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα μπορούσα για παράδειγμα να μαγειρέψω για κάποιους ανθρώπους μια και έχω λίγο περισσότερο χρόνο από οτι συνήθως και σε αντάλλαγμα θα μπορούσα να ζητήσω αργότερα κάτι από αυτούς , ΧΩΡΙΣ τη μεσολάβηση χρήματος.Σύντομα θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει για τα L.E.T.S στην Ελευθεροτυπία της 6ης του περασμένου Ιούνη .

Οταν λοιπόν είσαι άνεργος ή άεργος όπως πολλοί από εμάς άλλωστε , φροντίζεις να αξιοποιείς το χρόνο σου , βοηθώντας προκειμένου να βοηθηθείς.

Σε φιλικό περιβάλλον παλιννοστούντων , όταν μου εξέθεσαν τα προβλήματά τους – οι άνδρες δεν εργάζονται , γιατί έχει παγώσει η οικοδομική δραστηριότητα και τα νεόδμητα παραμένουν απούλητα , άλλο σημάδι της κρίσης που αποσιωπάται πονηρά – τους υπέδειξα οτι μια και διαθέτουν στην κοινότητά τους από ένα κήπο έκαστος ,θα μπορούσαν να μοιράσουν τα προιόντα της γης τους αλλά και τα έξοδα και το χρόνο παρασκευής της τροφής τους κατάλληλα ώστε κάθε μέρα να ταίζει κάποιος όλη τη γειτονιά . Τα κέρδη , θα ήταν κάτι παραπάνω από προφανή.Κανένας δε θα χρειαζόταν να καταφύγει στο ληστρικό οπωροπώλη , αφού θα οργάνωναν τις καλλιέργειες τους υπό το πρίσμα της επίτευξης αυτάρκειας ενώ η κατσαρόλα και το ρεύμα θα καταναλωνόταν μόνο μια φορά .Στη Στοκχόλμη , ακόμη και εκεί που φιλοξενήθηκα ,υπάρχει σημαντική βοήθεια από επιτροπές της γειτονιάς και οι γονείς πηγαίνουν εκ περιτροπής τα παιδιά στο σχολείο ή την εκδρομή χρησιμοποιώντας όσο το δυνατό λιγότερα αυτοκίνητα ή βοηθούν τους ηλικιωμένους φέρνοντας στο σπίτι τα ψώνια.

Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος , γιατί ο στείρος ατομισμός και η αντικοινωνικότητα είναι βαθιά ριζωμένες πρακτικές στην ελληνική κοινωνία.Απλά,επειδή με ικανοποίηση διάβασα για την μόλις κατά 0,1% αύξηση των καταναλωτικών Χριστουγεννιάτικων δαπανών φέτος , σε πείσμα όσων λέγονται για την καταναλωτική μανία των ελλήνων , κατάλαβα οτι η ανάγκη μπορεί να αποβεί σωτήρια σε κάποιες περιπτώσεις.Και επειδή με ακόμη μεγαλύτερη ικανοποίηση φαντάζομαι τί πρόκειται να ακολουθήσει μια και τα δύσκολα δεν έχουν καν αρχίσει , θέλω να πιστεύω ότι η επερχόμενη κρίση θα είναι μια ευκαιρία να ωριμάσουμε και να ενηλικιωθούμε ξεπερνώντας ορισμένα από τα ψυχοπαθητικά σύνδρομά μας.

Εστω και αν ντρεπόμαστε να δείξουμε οτι βοηθάμε το διπλανό μας , ας σκεφτούμε οτι εφευρίσκοντας συστήματα μη εγχρήματων ανταλλαγών μπορούμε να πληρώσουμε και λιγότερους φόρους , κάτι που χαροποιεί ιδιαίτερα τον καθένα μας.Και ας μην έχει κανένας ηθικού τύπου αναστολές για κάτι τέτοιο.Ούτως ή άλλως εκείνοι που έχουν επιβάλλει με την ισχύ τους και τον «τσαμπουκά» τους το επίπεδο τιμών στο εγχώριο Φαρ-Ουέστ , έχουν βρεί τρόπο να μην πληρώνουν και φόρους.Αυτό το «προνόμιο» το επωμίζονται και πάλι οι πολλοί και ανυπεράσπιστοι...

Μερικές απλές οικονομικές αλήθειες (1)

Σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι εντελώς έξω από τον κύκλο ενδιαφερόντων του πιθανού αναγνώστη του ιστολογίου , αλλά σημαντικό για την καθημερινότητα και την επιβίωσή μας , το χρήμα και την οικονομία.Είναι εδώ και αρκετό καιρό που κάνω ορισμένες σκέψεις τις οποίες μοιράζομαι με την Καίτη και οι οποίες φαίνεται ότι δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν.

Η σχέση μου με τα οικονομικά είναι μακρόχρονη και κατά καιρούς ιδιαίτερα επωφελής.Δοκίμασα ανεπιτυχώς να πουλήσω ασφάλειες ζωής όταν σπούδαζα στη Γαλλία και ασφαλίστηκα για πρώτη φορά στα 22 μου.Στα 23 μου , μετά το στρατό, αγόρασα τις πρώτες μου μετοχές , επένδυση που υπήρξε καταστροφική με απώλειες πάνω από 80%.Το μάθημα που πήρα ήταν πολύ μεγάλο και κατόπιν έμαθα να μην ακούω κανέναν αλλά να εμπιστεύομαι το κριτήριο μου και το ένστικτό μου.Η στρατηγική αυτή απέδωσε εξαιρετικά τα χρόνια 1995-1999 , όταν αποκόμισα σημαντικά κέρδη από το Ελληνικό Χρηματιστήριο που τα επένδυσα – θέλω να πιστεύω ευφυώς – ανακαινίζοντας το διαμέρισμά μου και σπουδάζοντας για πεντέμισι χρόνια διεύθυνση ορχήστρας .

Ρευστοποίησα το μεγαλύτερο μέρος του χαρτοφυλακίου μου τον Αύγουστο του 1999,αφήνοντας μια μικρή θέση ανοιχτή σε μια εταιρία επενδύσεων , μια άκρως συντηρητική επιλογή.Το κράχ του Σεπτεμβρίου του 1999 με βρήκε ήδη φοιτητή στη Σόφια και δεν πρόλαβα να αντιδράσω αλλά δεν είχα απώλειες , παρά το ξεφούσκωμα των τιμών.

Το 2000 , βλέποντας τις τιμές να έχουν ήδη κατρακυλήσει ,άρχισα να επενδύω σε αμοιβαία κεφάλαια , διαμέσου ασφαλιστικών αλλά και με άμεση αγορά μεριδίων.Ρευστοποίησα τα πάντα τον περασμένο Οκτώβρη όταν οι μετοχές κατέγραφαν ήδη υψηλό επταετίας.Σήμερα οι τιμές είναι ήδη 35-40% χαμηλότερα και εγώ αρκετά ήσυχος έχοντας εξασφαλίσει μεσοπρόθεσμα την επιβίωσή μου ανεξαρτήτως της επαγγελματικής μου τύχης (απ’ ότι φαίνεται οι προοπτικές στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά ζοφερές για αυτό και δεν έχω πλέον και καμμία προσδοκία ).

Πρέπει να συμπληρώσω οτι από το 2005 είμαι εγγεγραμμένος σε προπτυχιακό τμήμα Μάνατζμεντ και Οικονομικών κολλεγίου στο Λονδίνο και οι εξ αποστάσεως σπουδές μου προχωρούν έστω και πολύ αργά.

Μα γιατί τα γράφω αυτά; Για να κάνω επίδειξη εξυπνάδας; Οχι βέβαια. Το γεγονός οτι δύο φορές ξέφυγα από το κράχ δεν αποδεικνύει τίποτε περισσότερο από το ότι διαθέτω στοιχειώδη , κοινή λογική και όχι υποχρεωτικά ευφυία και χρησιμοποιώντας αυτή την κοινή λογική θα επιχειρήσω να σχολιάσω την οικονομική πραγματικότητα και να μοιραστώ τις σκέψεις μου με τους αναγνώστες.

Διαβάζοντας κανείς τις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων(το χόμπι μου από την εποχή που διάβαζα μανιωδώς την Καθημερινή στη δεκαετία του 80) μπορεί να βγάλει αβίαστα κάποια συμπεράσματα για την κατάσταση της οικονομίας και ειδικότερα της ελληνικής οικονομίας.

Το πρώτο συμπέρασμα έχει να κάνει με το περίφημο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών , δηλαδή τη διαφορά της αξίας των εισαγωγών από τις εξαγωγές.Η Ελλάδα εισάγει περισσότερα από όσα παράγει και μάλιστα αυτή η διαφορά βαίνει γεωμετρικώς αυξανόμενη.Από 10 δις ευρώ το 2003 στα 30 το 2007(ίσως παγκόσμιο ρεκόρ αύξησης).Το έλλειμμα είναι μια απεικόνιση της διαρκώς συρρικνούμενης παραγωγικής βάσης και ενός άλλου φαινομένου , της έλλειψης ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προιόντων. Φυσικά αν βρίσκεις καλύτερη ποιότητα αλλά και τιμή των εισαγομένων στα ράφια , τότε δεν το σκέφτεσαι καν .Το χρήμα κερδίζεται τόσο δύσκολα πλέον που δεν υπάρχει περιθώριο για επίδειξη πατριωτισμού και προτίμησης σε ελληνικά προιόντα.

Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή αυτού του φαινομένου έχει να κάνει με τη στάση των Ελλήνων παραγωγών.Μπροστά στη συνεχώς συρρικνούμενη κατανάλωση , οι παραγωγοί αυξάνουν τις τιμές για να μπορέσουν να βγάλουν τα σπασμένα , δημιουργώντας πληθωριστικές πιέσεις.Ο δύστυχος καταναλωτής που έχει ανάγκη να καταναλώσει το «φουσκωμένο» ελληνικό προιόν γιατί δεν έχει πολλά περιθώρια επιλογής μέσα στην άθλια ολιγοπωλιακή ελληνική αγορά μπορεί μόνο να μειώσει την κατανάλωση στο απολύτως αναγκαίο επίπεδο.Η πτώση της ζήτησης ανεβάζει περαιτέρω τις τιμές και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια θέσεων εργασίας ,δηλαδή στην περαιτέρω απώλεια εισοδήματος και πτώση ζήτησης.

Το δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από την ανάγνωση των οικονομικών σελίδων είναι οτι το κράτος θα δώσει 38 δις ευρώ φέτος μόνο για πληρωμή τόκων , δηλαδή τόσα χρήματα -σχεδόν το 1/6 από αυτά που παράγουμε όλοι μαζί σε έναν χρόνο- ΔΕ θα δοθούν για κοινωνική πολιτική και κάλυψη άλλων συλλογικών αναγκών.Με άλλα λόγια δεν υπάρχουν λεφτά παρά μόνο για την κάλυψη των μισθών των υπαλλήλων και αυτά πάλι με καταφυγή σε πρόσθετο δανεισμό.Αυτή είναι ίσως η καλύτερη απάντηση στην αφέλεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων ότι έχει κάποιο ρόλο η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός.Οχι βέβαια , απλοί διαχειριστές ενός προυπολογισμού είναι που έχει την αναπτυξιακή δυναμική πλέον ενός περιπτέρου στην Ομόνοια.Επίσης είναι και η καλύτερη απάντηση σε εκείνους τους αφελείς που επέλεξαν το θιασάρχη και την παρέα των ερασιτεχνών που μας κυβερνά και μέσα στην βλακεία τους , έχουν τώρα μετανιώσει και πιστεύουν οτι με τους άλλους θα είναι καλύτερα.Τα ίδια θα είναι ανεξαρτήτως προθέσεων γιατί η κατάσταση τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη.Να μην συζητήσουμε βέβαια για τις πομφόλυγες των προιστορικών απολιθωμάτων της ελληνικής αριστεράς για εναλλακτική πρόταση και άλλη προοπτική.Εκείνοι ούτε περίπτερο στην Ομόνοια μπορούν να διαχειριστούν.

Γυρνώντας στην οικονομική διάσταση , υπάρχει και κάτι το οποίο θα έχει πολύ χειρότερες επιπτώσεις από όλα τα υπόλοιπα μαζί και σχετίζεται με την αγορά ακινήτων.

Εκφράζονται φόβοι οτι θα καταρρεύσουν οι τιμές των ακινήτων στην παγκόσμια αγορά με ανυπολόγιστες ζημιές για την πραγματική οικονομία.Για την ελληνική πραγματικότητα αυτό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο κατά τη γνώμη μου, απλά δε συνέβη τόσον καιρό γιατί η ολιγοπωλιακή διάρθρωση της αγοράς και η εμμονή των σύγχρονων ελλήνων να ζούν εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα οδήγησε τα προηγούμενα χρόνια σε ανατιμητική κερδοσκοπία την κτηματαγορά.Ρωτώ όμως , χρειάζεται πολύ βαθιά φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς οτι ένα διαμέρισμα 100 τετραγωνικών προορισμένο να «ζήσει»μάξιμουμ πενήντα με εξήντα χρόνια δε μπορεί να στοιχίζει καινούριο όσο όλος ο μέσος μισθός 18 -20 χρόνων;Τι να πει κανείς τότε για τα κεντροευρωπαικά σπίτια που προορίζονται να ζήσουν εκατοντάδες χρόνια;

Ασχολήθηκα με τα οικονομικά προκειμένου να καταλήξω σε άλλα συμπεράσματα χρήσιμα για όλους μας.Ακόμη και στα οικονομικά συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο ανόητο τρόπο όπως στην καθημερινότητά μας.Εχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας και αρνούμαστε να δούμε τα μηνύματα των καιρών.Ενα παράδειγμα είναι το γεγονός της μετατόπισης του γεωπολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος βορειότερα , στα Βαλκάνια.Τα μεγάλα ενεργειακά δίκτυα αναγκαστικά θα περνάν από εκεί.Προιόντα από τα νεότερα μέλη της ΕΕ Βουλγαρία και Ρουμανία θα κατακλύσουν την ελληνική αγορά(ήδη μου αναφέρθηκε η ύπαρξη κυριλλικών επιγραφών σε ράφι μεγάλου σουπερμάρκετ στην Ελλάδα).Και όχι μόνο δεν έχουμε επαφή με την πραγματικότητά – σε όλους τους τομείς , για το δικό μου ας μην το συζητήσουμε γιατί η ελληνική τέχνη και οι έλληνες καλλιτέχνες είναι πίσω από τον ήλιο- αλλά επιμένουμε να συμπεριφερόμαστε όπως οι Βικτωριανοί Βρετανοί , θεωρώντας εαυτούς ό,τι σημαντικότερο και πολυτιμότερο είχε να επιδείξει η ανθρωπότητα.Η διαφορά φυσικά ήταν οτι εκείνοι είχαν την υποδομή και τη δύναμη να δείχνουν την αλαζονεία τους – κοσμοκράτειρα η Βρεταννία γαρ – ενώ εμείς...

Γραμμάτια - Εξοφλημένα και προς είσπραξη

Ξεκίνησα να βιοπορίζομαι πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια.Ημουν αναγκασμένος να στηρίξω τις επιλογές μου που κατά κάποιον τρόπο δεν ήταν και ό,τι καλύτερο για το περιβάλλον μου.Εγινα μουσικός επειδή έμαθα να ακούω τον εαυτό μου και τις επιθυμίες του.Εμαθα να χαλαρώνω και να κάνω αυτό που φωνάζει μέσα μου και όχι αυτό που πρέπει.Η στάση αυτή μου κόστισε και μου κοστίζει ακόμη .Δεν συμβιβάστηκα με τη μιζέρια και δεν παρακάλεσα ποτέ.Και αυτό μου κοστίζει.Δε με πειράζει.Τελευταίο κρούσμα πριν από λίγο καιρό όταν καταθέτοντας πρόταση για να διευθύνω τη Συμφωνική του Δήμου Θεσσαλονίκης (ήταν μάλλον τρομοκρατημένοι από την πρωτοβουλία μου) εισέπραξα την "παραχώρηση" να διευθύνω μισή συναυλία!
Δε γνωρίζω αν μια τόσο τιμητική πρόταση έχει γίνει σε άλλον συνάδελφο , αλλά εγώ αρνήθηκα.
Και δε μετανιώνω ούτε με νοιάζει.Μπορεί να καταθέσω καινούρια πρόταση στο μέλλον ,θα τρομοκρατήσω ίσως αυτούς που κοιμούνται τον ύπνο της αιώνιας , ολοκληρωτικής μετριότητας -δε με απασχολεί- αλλά δεν πρόκειται να παρακαλέσω.Πιστεύω σε κάποιες αρχές και θα επιμείνω.Ολα τα γραμμάτια έχουν ημερομηνία λήξης και τότε θα εισπράξω όχι μόνο το κεφάλαιο αλλά και τους τόκους.
Αρχισα ήδη να εξοφλώ τα γραμμάτια -συνέπειες των επιλογών μου.Ενας αδέκαρος μουσικός που δουλεύει σε κάποια φάση της ζωής του μέρα και νύχτα για να επιβιώσει ,σε Ωδεία, ξενοδοχεία,μπουάτ και σκυλάδικα,παραμελεί τον εαυτό του και τις ανάγκες του.Βάζει δεκάδες παραπανίσια κιλά , κάνει άθλια διατροφή , δεν προλαβαίνει να μορφωθεί , να ταξιδέψει.
Αυτό έπρεπε να αλλάξει.Και έχει αλλάξει.Εκτός από το στυλ ζωής που έχει απαλλαχθεί από τη φενάκη της ευδαιμονίας και της ψευδεπίγραφης κοινωνικότητας του νεοελληνικού τρόπου ζωής - συγκάλυψη του εσωτερικού κενού και της καταθλιπτικής ψυχοσύνθεσης των συμπατριωτών μας - ανοίγω καινούριους δρόμους μέσα μου και καινούρια παράθυρα θέασης του κόσμου.
Εδώ και δύο μήνες παρακολουθώ μαθήματα ιστορίας της τέχνης και της αρχιτεκτονικής εξ'αποστάσεως , σήμερα κατέθεσα και την τελική εργασία μου.Η μοναδική τροφή για έναν καλλιτέχνη είναι η τέχνη σε όλες τις μορφές και τις εκφάνσεις της...