Κι όμως η ζωή έχει πάντα ενδιαφέρον και ανατροπές.Από τον Οκτώβριο 2007 (κάτω) στον Ιούνιο του 2008 (δίπλα). Και από δω και στο εξής μια καινούρια ζωή , με φρέσκες , υγιείς αλλά ασυμβίβαστες σκέψεις και θετική ενέργεια.Οχι άλλη γκρίνια , φτιάξτε τη ζωή σας και έτσι θα φτιάξει και η χώρα.
Αφορμή για το σημερινό σημείωμα είναι η εν πολλοίς αναμενόμενη ήττα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.Εχω στο παρελθόν αναφερθεί στην Εθνική ομάδα με όχι ιδιαίτερα κολακευτικό τρόπο.Αν το ξανακάνω τώρα,είναι γιατί το γεγονός βοηθά να αντληθούν χρήσιμα συμπεράσματα.
Σε οτι αφορά στο γεγονός καθεαυτό , χάρηκα που ηττήθηκε η ομάδα και κέρδισε το ποδόσφαιρο και το θέαμα.Εχω συνδέσει το ποδόσφαιρο με πολλές έννοιες όπως νιάτα,δύναμη,θέληση ,στρατηγική, συγκίνηση,συναδέλφωση, Ευρώπη των πατρίδων αλλά και θέαμα , ανταγωνισμός , παιχνίδι , τύχη.Με άλλα λόγια το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι όπου οι προπονητές σχεδιάζουν , οι παίκτες μάχονται , χιλιάδες φίλαθλοι στο γήπεδο παρακολουθούν και χαίρονται το θέαμα και εκατομμύρια άλλοι μέσα από τις οθόνες τους χαίρονται ή λυπούνται και όταν τελειώνει το παιχνίδι όλοι είναι πάλι φίλοι.
Χαρά και θέαμα λοιπόν και όχι νεύρα εξαιτίας της έλλειψης θεάματος και οίκτος για τους δυστυχείς φιλάθλους μέσα στο γήπεδο που το παιχνίδι της Εθνικής ομάδας προκάλεσε.Ως θέαμα ήταν μάλλον οδυνηρό να βλέπεις τρείς παίκτες κάτω από τη γραμμή του κέντρου να εναλλάσσουν μπαλιές για ένα δίλεπτο στα πλαίσια ενός καταστροφικού τακτικισμού.Αλλά και τα σχόλια των παρουσιαστών όπως και η κάλυψη από τον τύπο και τα μέσα τόσο πριν όσο και μετά τον αγώνα προκαλούν τον οίκτο αφού δείχνουν οτι όλοι είναι εκτός επαφής με την πραγματικότητα.
Τώρα μπορεί κανείς να κάνει μια αποτίμηση των όσων έγιναν τα περασμένα χρόνια μετά τη νίκη του 2004.Το τυχαίο –όχι και τόσο πιστεύω-γεγονός της κατάκτησης του Ευρωπαικού δεν ακολουθήθηκε από μια σοβαρή επένδυση στον αθλητισμό και ανύψωση του επιπέδου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αλλά και των ομαδικών αθλημάτων γενικότερα.Επιπλέον όλες οι ευρωπαικές ομάδες μάθαν καλά το μάθημά τους πώς να αντιμετωπίζουν δηλαδή έναν καταστροφικό αντίπαλο που στόχο έχει όχι την επικράτησή του αλλά την μη επικράτησή του άλλου.Ετσι η εθνική ομάδα είναι ένας παροπλισμένος ,γραφικός πλέον αντίπαλος για τις υπόλοιπες ομάδες από τον οποίο γρήγορα όπως φαίνεται θα απαλλαγούν.
Τι έγινε λοιπόν το 2004;Πως αυτή η ομάδα κέρδισε και γιατί;
Οταν έγινε εκείνο το Πανευρωπαικό καμμία νομίζω ομάδα δεν μπορούσε να φανταστεί οτι θα υπήρχε αντίπαλος που θα έκανε σήμα του την ισοπέδωση του παιχνιδιού και θα είχε και το θράσος να πλασάρει το κατενάτσιο σαν ευφυή και στοχευμένη τακτική.Ολες οι ομάδες και οι παίκτες ακριβώς επειδή διαπνέονται από επαγγελματισμό και σοβαρότητα θεώρησαν οτι σκοπός τους ήταν να κάνουν ό,τι καλύτερο περνά από το χέρι τους μέσα στο γήπεδο και να παλέψουν σκληρά.Είναι μέσα στην άγραφη δεοντολογία του αθλητή η αφοσίωση στην προσπάθεια και την επίτευξη ενός καλύτερου θεάματος.Και αυτό εν πολλοίς είναι ένα από τα διδάγματα του ελληνορωμαικού πολιτισμού , της ραχοκοκκαλιάς του Δυτικού κόσμου.Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα.Ετσι λοιπόν βρεθήκαν όλοι απροετοίμαστοι μπροστά σε μια ομάδα που αμφισβήτησε την ουσία και το πνεύμα του παιχνιδιού , κάνοντας το Μακιαβέλι εμπνευστή μιας συνειδητά ανέμπνευστης εμφάνισης.Και ακριβώς αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού ήταν καθοριστικό (μαζί με αρκετή τύχη) για την τροπή που πήραν τα πράγματα.
Εχει γραφτεί κατά καιρούς οτι ο Γερμανός εμφύσησε το οργανωτικό πνεύμα των Τευτόνων στο εθνικό συγκρότημα.Αυτό νομίζω είναι μια εντελώς λανθασμένη διατύπωση.Ο Γερμανός κατάλαβε γρήγορα τί μπορούσαν να κάνουν οι Ελληνες πολύ καλά .Να πριονίζουν την καρέκλα του διπλανού τους .Και έτσι αφού δεν έχουν τα προσόντα να γίνουν πρωταθλητές και ούτε τα κότσια να το πολεμήσουν, κάνουν πολύ καλά ό,τι και η αλεπού για όσα δεν φτάνει.Απαξιώνουν τα επιτεύγματα όσων δεν μπορούν ούτε με το μικρό δαχτυλάκι τους να συγκριθούν.Από εκεί πηγάζει και η ομφαλοσκόπηση , οι θεωρίες συνομωσίας λες και δεν είχε κανείς άλλη δουλειά να κάνει στη ζωή του από το να ασχολείται με τους Ελληνες.
Πριν από δέκα χρόνια έκανα ένα ρεσιτάλ συνοδεύοντας την Καίτη στο τραγούδι στην ιδιαίτερη πατρίδα μου .Ηταν η μοναδική φορά που δραστηριοποιήθηκα εκεί επαγγελματικά μετά από τη φυγή μου (κοντεύουν ήδη 19 χρόνια).Δεν έχω αυταπάτες , δεν περίμενα οτι θα γεμίσει η αίθουσα .Απλά πίστευα οτι κάποιοι θα έρχονταν.Είχα μια πολύ καλή φίλη με την οποία έκανα παρέα τα τελευταία χρόνια στο σχολείο.Ηταν μεγαλύτερη και συμμαθήτρια μου στο πιάνο.Μάλιστα ήταν το πρώτο δίπλωμα της δασκάλας μου και εγώ το δεύτερο.Πίστευα οτι μετά από τόσον καιρό θα χαιρόταν να έρθει να με δει.Γελάστηκα.Μετά από λίγες μέρες μέσω κοινών γνωστών έμαθα οτι η παλιά μου φίλη είπε οτι δε θα ερχόταν ποτέ να ακούσει άλλον πιανίστα.Η στάση της με πλήγωσε γιατί ήμουν μάλλον σε τρυφερή ηλικία αλλά συνάμα με προβλημάτισε.Και ήδη έχω καταλάβει πολλά.
Η εθνική στρατηγική σχετίζεται με τη θεωρία της ελάσσονος προσπάθειας.Και επειδή στον πραγματικό κόσμο «δε ρισκάρεις , δεν κερδίζεις» όπως σοφότατα λέει αμερικανικό ρητό , οι Έλληνες συνήθως δεν κερδίζουν .Τότε καταφύγιο σε αυτήν την περίπτωση είναι η απαξίωση του άλλου και η καταστροφή των δημιουργικών προσπαθειών του.Κάποιες φορές ελάχιστες η στρατηγική αυτή μπορεί να πετύχει.Σε περίπτωση δε που αποτύχει , η καταφυγή συνίσταται στον στρουθοκαμηλισμό.Δε βλέπω κάποιον , δεν τον ακούω , κάνω σαν να μην υπάρχει επειδή πιστεύω οτι με αυτόν τον τρόπο θα εξαφανιστεί στ’αλήθεια και δεν θα υπάρξει.
Ευτυχώς ο πραγματικός κόσμος είναι δυνατός και προχωρά μπροστά χωρίς να πλήττεται στα σοβαρά από τις προσπάθειες κάποιων βλαχαδερών να σταματήσουν την εξέλιξη.Και όταν δε μπορούμε να καταφύγουμε στον στρουθοκαμηλισμό μας γιατί δεν μας παίρνει , τότε ερχόμαστε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο που σχετίζεται με το μόχθο , την προσπάθεια , τους στόχους , την επιμονή , το κουράγιο , την επιβράβευση , το θάρρος.Και αυτή η επαφή καταλήγει πάντοτε στην ήττα.Γιατί η οπισθοδρομική Ελλάδα του φόβου,του σκοταδισμού , της βλαχομαγκιάς , της Γιουροβίζιον , των παχύσαρκων , των αγενών οδηγών ,των μίζερων υπαλλήλων , των οξυζεναρισμένων ξανθιών , της αρλουμπολαγνείας ,των τηλεοπτικών σκουπιδιών , των απολιθωμένων αριστερών και αυριανών εργατοπατέρων , η Ελλάδα του Ανθιμου , του Αυτιά , του Ζαχόπουλου , της Παπαρήγα , η Ελλάδα των κυβερνώντων ερασιτεχνών , η Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή είναι καταδικασμένη ευτυχώς να ηττάται στον πραγματικό κόσμο στο διηνεκές .
Ευτυχώς γιατί ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα από την Ανατολή και όχι από τη Δύση , ευτυχώς γιατί ο κόσμος μου διαπερνάται από αξίες και ιδανικά και όχι από τη θεσμισμένη εγχώρια μετριότητα.Ευτυχώς γιατί είμαι Ελληνας και όχι Γραικύλος , ευτυχώς γιατί είμαι ελεύθερος και δε μετέρχομαι τις τακτικές των ειλώτων.
Δυστυχώς γιατί η εξέλιξη είναι πολύ αργή .Αν ανοίξει η κοινωνία και εκτεθεί στα σοβαρά στην πληροφορία από τον πραγματικό κόσμο , τότε δε θα προλαβαίνουμε να μετράμε τις σφαλιάρες.
Ευτυχώς ηττηθήκαμε , δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό κάθε ημέρα ...
Δύο μήνες συμπληρώνονται σήμερα από τη δημοσίευση της τελευταίας ανάρτησης.Τα γεγονότα που έχουν μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο πολλά , αλλά ελάχιστα αυτά για τα οποία θα μπορούσα να γράψω.Ετσι, κι ενώ μένουν λίγες μέρες προτού αναχωρήσω για τη Νέα Υόρκη , θα ήθελα να σχολιάσω κατά τον γνωστό αιρετικό και μη κατευθυνόμενο τρόπο κάποια από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Το πιο πρόσφατο γεγονός έχει να κάνει με τις εκλογές στα Σκόπια.Οι παρατυπίες κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας απέδειξαν οτι ένα μεγάλο μέρος των Βαλκανίων βρίσκεται κυριολεκτικά «πίσω από τον ήλιο».Ας μη βιαστεί όμως να χαρεί ο Έλληνας αναγνώστης για το «κατάντημα» της δημοκρατίας στη γειτονική χώρα.Αν αναλογιστεί κανείς οτι πίσω από τα επεισόδια βρίσκονται συμφέροντα σχετιζόμενα με τον υπόκοσμο αλλά και τα πνευματικώς χαμηλότερα στρώματα της εκεί κοινωνίας , τότε μια σύγκριση με το «κατάντημα» της δημοκρατίας στα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα μοιάζει οχι απλά θεμιτή αλλά και σε βάρος του ελληνικού παραδείγματος.
Το επόμενο έχει να κάνει με το φαινόμενο Βγενόπουλου και συνοψίζει κατά θαυμαστό τρόπο την ψυχοπαθολογία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.Ενας επιτυχημένος και γι αυτό αξιοζήλευτος επιχειρηματίας ,συμπεριφέρεται αλαζονικά απέναντι στην εθνική αντιπροσωπεία.
Καταρχήν , το μόνο σίγουρο είναι οτι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού θα ήθελε να είναι Βγενόπουλοι, η ζήλεια μετατρέπεται όμως γρήγορα σε αυτό που οι Ελληνες γνωρίζουν αριστοτεχνικά – το φθόνο.Και απέναντι σε τέτοιες προσωπικότητες οι περισσότεροι ψοφοδεώς συνασπίζονται κατηγορώντας και επιχειρώντας να απαξιώσουν παντελώς το έργο και τα επιτεύγματα του υπό αποκαθήλωση προσώπου.Ετσι μέχρι και από εκπροσώπους της (εξωπραγματικής) κοινοβουλευτικής αριστεράς ακούστηκε οτι ο Βγενόπουλος είναι κερδοσκόπος και οτι ο σκοπός του είναι να κερδίσει μέσα από επιτυχημένες μεταπωλήσεις και όχι επενδύοντας μακροπρόθεσμα.
Κατά πάσα πιθανότητα κανείς δεν αναλογίστηκε οτι ο κάθε επιχειρηματίας έχει σκοπό να κερδίσει .Ακόμη και στην περίπτωση που μία εταιρεία δείξει οτι έχει αυξημένη κοινωνική ευθύνη , αυτό δεν γίνεται λόγω μιας ηθικής που επιδοκιμάζει μια τέτοια συμπεριφορά , αλλά στην προσπάθεια να γίνει αποτελεσματικότερη η αποδοχή και η διάθεση των προιόντων της .Η γραφικότητα της εγχώριας αριστεράς έχει χτυπήσει κόκκινο και η ομοιότητα με χριστιανικού τύπου αφελή ηθική είναι σίγουρα παραπάνω από συμπτωματική.Αν δε μπορούμε να γίνουμε Βγενόπουλοι , τότε καλύτερα να ζητούμε αυξήσεις 3 ή 4 % ή να καλλιεργούμε λαχανικά χωρίς να ενοχλούμε κανέναν.
Την πάσα που του έκαναν την αξιοποίησε ο Βγενόπουλος μια χαρά.Εγώ δουλεύω 14 ώρες τα τελευταία 35 χρόνια και έκανα αυτά , απαντά.Αν δεν σας αρέσουν τέτοιοι τύποι στην Ελλάδα να μας το πείτε.Με τέτοια επικοινωνιακά προσόντα , ο εν λόγω επιχειρηματίας κατεβάζει 3% την τιμή του γάλακτος και είναι σίγουρα ο επόμενος λαικός ήρωας , με το αζημίωτο φυσικά.
Και φυσικά το πιο αστείο μέρος της παράστασης ήταν που οι εθνικοί αντιπρόσωποι που τον κατηγορούσαν κατάπιαν τη γλώσσα τους μπροστά του , αποδεικνύοντας οτι η χώρα κυβερνάται από μια καταπώς φαίνεται βαθιά παρασιτική κάστα η οποία γιγαντώθηκε με την ανοχή αν όχι και την επιδοκιμασία της κοινωνίας.Ευτυχώς που υπάρχουν Βγενόπουλοι για να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους και είτε μας αρέσει ή όχι αυτοί δεν έχουν ανάγκη την αποδοχή και τη βοήθεια των πολιτικών για να προχωρήσουν , είναι δύναμη και αξία από μόνοι τους και δεν απασχολούνται με υποδεέστερες συναναστροφές.
Μπορεί ο καθένας να έχει αντίλογο σε αυτά , αλλά πάντως τα όρια μεταξύ αγοράς και πολιτικής πρέπει να είναι διακριτά.Αυτό που ενοχλεί την πολιτική τάξη είναι που ο Βγενόπουλος δεν πήρε τη συγκατάθεσή της για να πετύχει , δεν πήρε δημόσια έργα και δεν παρακάλεσε υπουργούς .Απλά , κυνικά και αδίστακτα χρησιμοποίησε το χρήμα και τις ισχυρές συμμαχίες του για να παρακάμψει όλους τους μικρομεσάζοντες της εγχώριας πολιτικής και να πετύχει το στόχο του.Και επειδή είναι πολύ ευφυής , πλασάρει τώρα και το μύθο ότι δεν τον θέλει το σύστημα και οτι τον πολεμούν συμφέροντα γνωρίζοντας οτι παρόμοια ρητορική συγκινεί τους Γραικούς χαχόλους .Σε λίγο μέσα και από το ποδοσφαιρικό σωματείο θα ασκεί πολιτική κατά τέτοιο τρόπο που δε θα τολμήσει κανένας εκπρόσωπος της πολιτικής τάξης να υπαινιχθεί έστω και το παραμικρό.
Πριν από λίγες μέρες , έτυχε να δω σε γερμανικό διαδικτυακό ενημερωτικό κανάλι ένα ρεπορτάζ που αφορά στον επαναπατρισμό των Ρώσων μεταναστών και τα κίνητρα που το κράτος τους δίνει για αυτό το σκοπό.Είναι εντυπωσιακά τα μέτρα και εκκινούν από την απλή διαπίστωση οτι ο μεγαλύτερος πλούτος ενός κράτους είναι το έμψυχο δυναμικό του.Είδα τα σχέδια των χωριών που ετοιμάζονται να χτιστούν για να υποδεχθούν τους χιλιάδες αναμενόμενους παλιννοστούντες.Μια σύγκριση με την εγχώρια πολιτική και την αντιμετώπιση παρόμοιων ζητημάτων είναι απόλυτα απογοητευτική.Χιλιάδες είναι οι εξειδικευμένοι Ελληνες επιστήμονες και καλλιτέχνες που εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια δραπετεύοντας από την ανυπαρξία ευκαιριών , κατανόησης αλλά και φροντίδας από την πολιτεία.Αν αυτό συνδυαστεί με το τρομακτικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών , τότε το συμπέρασμα είναι οτι η χώρα αιμορραγεί σε υλικούς και ανθρώπινους πόρους και όχι απλά δε γίνεται κάτι για αυτό αλλά ούτε καν μια αναφορά , μια διαπίστωση.Φυσικά δεν περιμένω οτι κάτι ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ , αλλά το τονίζω για την τιμή των όπλων.Ετσι και αλλιώς οι Ρώσοι αλλά και οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι έχουν άλλες υποδομές , πιο εκπαιδευμένο έμψυχο δυναμικό και πιο ανοιχτό μυαλό για αυτό και η ανάπτυξή τους καλπάζει.
Τέλος μια λέξη για την ακρίβεια που κατά τους επιφυλλιδογράφους του λαικού –και όχι μόνο –τύπου αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.Θα παραμείνω μόνο στα θετικά που μπορεί να προκύψουν από μια τέτοια κατάσταση.Για τα υπόλοιπα άλλοι πιο ενημερωμένοι και εγκυρότεροι αναλυτές μπορούν να γράψουν.Ισως είναι ευκαιρία να συμπεριφερθούμε πιο ορθολογικά και να ιεραρχήσουμε καλύτερα τις ανάγκες μας, θα έλεγα να ορίσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες.Ούτως ή άλλως η οικονομική επιστήμη βασίζεται σε ορθολογικά μοντέλα(δεν έλαβε υπόψη της την ελληνική ιδιαιτερότητα δυστυχώς).Ετσι ο καθένας μας θα μάθει να ζει και με λιγότερα-αυτό είναι πάντα κάτι που θαύμαζα στους Ευρωπαίους.Από την άλλη ίσως είναι ευκαιρία να καταλάβουμε πόσο σημαντικό κενό προκύπτει από την απουσία οργανωμένου καταναλωτικού κινήματος και να δράσουμε στην κατεύθυνση δημιουργίας αυτού.Η υπάρχουσα κατάσταση βολεύει μόνο λίγους.Βέβαια από την άλλη ξέρω οτι όλοι μας όσοι παρέχουμε υπηρεσίες ή παράγουμε προιόντα μπαίνουμε στον πειρασμό να γίνουμε κομμάτι της ανατιμητικής κερδοσκοπίας για να βγάλουμε τα σπασμένα και αυτή η νοοτροπία δύσκολα αλλάζει.Ισως όμως αν η οικονομική κρίση βαθύνει αυτό να αλλάξει , όχι φυσικά για τη γενιά που έρχεται –τη γενιά «της Ιφιγένειας» προορισμένης να θυσιαστεί – αλλά για τη γενιά των ανιψιών μου (3 και 4 ετών σήμερα) τα πράγματα θα είναι σίγουρα καλύτερα.
Κατά τα άλλα προβλέπω οτι το πολιτικό σκηνικό θα παραμείνει αναλλοίωτο και στις επόμενες εκλογές .Μέχρι το 2015 οι σημερινοί κυβερνώντες είναι σίγουρο οτι θα έχουν αφήσει ελάχιστα πράγματα όρθια , οπότε ας πρόσεχαν αυτοί που τους επέλεξαν.Τότε θα είμαι ήδη 44 και εύχομαι να έρχομαι μόνο για διακοπές το καλοκαίρι .Καλή δύναμη...
