Λιγο πριν το τέλος

Δεν θα αποκρύψω τη βεβαιότητά μου οτι το παρόν ιστολόγιο μάλλον φθάνει στο τέλος της σύντομης πορείας του , αφού ελάχιστα πράγματα μπορεί πλέον να προσφέρει μια και οι εξελίξεις τρέχουν ταχύτερα και εντονότερα από την κάθε μορφή διαμαρτυρίας που μπορεί να εκφράζεται μέσα από αυτά τα σημειώματα ενώ από την άλλη δύσκολα βρίσκονται πλέον θέματα από την ελληνική πραγματικότητα που να μου προκαλούν ενδιαφέρον και διάθεση για σχολιασμό.
Μόλις συνήρθα από μια δύσκολη συγκυρία και μια σκληρή προσωπική δοκιμασία που τελικά βοήθησε στην αποκρυστάλλωση όλων των καινούριων πραγμάτων που κυοφορούνταν μέσα μου.Με εδραιωμένη την πεποίθηση οτι η ζωή ξεκινά πέρα από το καλό και το κακό , πέρα από την τύχη και την ατυχία -μεταβλητές απόλυτα αλληλένδετες και συνυπάρχουσες στην καθημερινότητά μας- αντιμετωπίζω μάλλον με πλήρη νηφαλιότητα και χαμόγελο όλα τα γεγονότα , καλά και κακά , ωραία και άσχημα , και βρίσκω τη δύναμη να βλέπω τη θετική πλευρά αυτών.Ολα είναι μέσα στο παιχνίδι-και το κέρδος και η χασούρα-όλα είναι μέσα στη ζωή , και η νιότη , η παρακμή , ο θάνατος.Πρέπει να μάθει κανείς να ζει πλέρια την κάθε μέρα , την κάθε ανατροπή , την κάθε χαρά.
Μέχρι τα 35 μου πίστευα σε μια γραμμική θεώρηση της ζωής .Κάποιος δουλεύει , μοχθεί , κοπιάζει , και συνεπώς ανταμοίβεται.Η ενήλικη ζωή μου ήταν ένας διαρκής αγώνας και η τύχη μού στάθηκε δίπλα αφού είδα αρκετές από τις φιλοδοξίες μου να πραγματοποιούνται σχετικά νωρίς.Οταν πέρασε η εποχή του εγώ , η εποχή όπου για την πορεία κάποιου είναι μόνο εκείνος υπεύθυνος και έφτασε η εποχή του εμείς , η φάση στην οποία η κοινωνία αρχίζει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός ατόμου , τότε η αφελής ορθολογιστική θεώρηση του κόσμου έδωσε τη θέση της στην οργή και την αμφισβήτηση .Είμαι πεπεισμένος οτι είμαι ο λάθος άνθρωπος στο λάθος τόπο και χρόνο.Δεν έχω τίποτε εναντίον της κοινωνίας που με περιβάλλει και ούτε διακατέχομαι από σύνδρομο καθυστερημένης εφηβείας , 20 χρόνια μετά την προβλεπόμενη περίοδο.Απλά , μού είναι τόσο βαρετά πλέον αυτά που συμβαίνουν γύρω μας που δεν έχω καν τη διάθεση να τα στηλιτεύσω.Ο πήχης των προσδοκιών και των στόχων είναι τόσο χαμηλός που είναι σίγουρο οτι δεν αξίζει καν τον κόπο κανείς να χαραμίζει ενέργεια για να ασχολείται με την κοινοτυπία .Είναι τόσο πομπώδης ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται αρλούμπες είτε στην πολιτική είτε στην τέχνη και τόσο έντονος ο στρουθοκαμηλισμός του νεοελληνικού μικροκόσμου που με απωθεί ακόμη και η ιδέα να ενημερώνομαι για τα τεκταινόμενα γύρω μας.
Θα κλείσω με μερικές παρατηρήσεις που πλέον τείνουν να γίνουν κοινότυπες.Αν η πατρίδα μας μοιάζει με κοτέτσι ή στάβλο, όπως είναι η εντύπωσή μου, φταίμε συλλογικά εμείς για αυτό .Δεν ξέρω όχι αν έχουμε το κουράγιο να τη νοικοκυρέψουμε αλλά αν έχουμε καν τη βούληση για κάτι τέτοιο.Στη περίπτωση που δεν το πράξουμε θα ασχολούμαστε με θλιβερές ιστορίες ρασοφόρων , με τους νυχτόβιους εθνοπατέρες και τις μπαλκονάτες συμβίες τους , με ψωνισμένους καλλιτέχνες τρίτης διαλογής , με συντηρητικούς γραφίκουλες και όλα τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου του τσίρκου που ονομάζεται πλέον Ελλάδα.
Εξάλλου θέλω να εκφράσω την ελπίδα οτι η οικονομική κρίση - που στην χώρα μας συνοδεύεται και από μια βαθιά ηθική κρίση- θα είναι τόσο σαρωτική που θα μας αναγκάσει να ωριμάσουμε και να ενηλικιωθούμε , σκεπτόμενοι ορθολογιστικά αφενός , με γνώμονα το συλλογικό καλό και το περιβάλλον αφετέρου.Ας είναι η κρίση και η καταστροφή η αρχή μιας αναγέννησης.
Δε γνωρίζω αν θα ξαναγράψω σημείωμα.Μου έχει περάσει ήδη η ιδέα να πω ένα αντίο αφήνοντας το ιστολόγιο στο διαδικτυακό νεκροτομείο , με τα κείμενα ανέπαφα , καρπό μιας σκέψης και μιας προβλήματικής σημαντικής για μένα προσωπικά αλλά βαθιά ατελέσφορης.
Αν υπάρχει κάποιος που διαβάζει ακόμη αυτές τις γραμμές και επιθυμεί μια συζήτηση, ευχαρίστως να μου προτείνει κάποιο θέμα .
Αυτά προς το παρόν.